സച്ചിൻ കൊച്ചിയിലെത്തുമ്പോൾ

ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബാൾ സൂപ്പർ ലീഗിന്റെ പ്രഖ്യാപനവും, സച്ചിൻ കൊച്ചി ടീം വാങ്ങിയത്തിന്റെ ആവേശവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉയർത്തുന്ന ആർപ്പുവിളികൾക്കിടയിൽ ഒന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ കുറിക്കട്ടെ.

അടുത്ത ഒരു പത്തു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇന്ത്യയിൽ ഫുട്ബാൾ വൻ കുതിപ്പ് നടത്താനുള്ള എല്ലാ വിധ സാധ്യതകളും ആണ് നമ്മുടെ മുന്നിൽ  തെളിഞ്ഞു വരുന്നത് ... പരമ്പരാഗത കോട്ടകളായ കൊൽക്കൊത്തയ്ക്കും ഗോവയും കേരളവും മാത്രമല്ല ആ കുതിപ്പിന്റെ ആക്കം കൂട്ടുന്നത് ... വടക്ക് കിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളായ മേഘാലയയും സിക്കിമും, പിന്നെ ബാംഗളൂരും പൂനയും... യൂറോപ്പിലും ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയിലും വളർച്ചയുടെ പാരമ്യത്തിലെത്തിയും അമേരിക്കയിൽ ചുവടുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞതും  കൊണ്ട് ഫിഫ കുറച്ചു കാലമായി ഏഷ്യയിൽ ആണ് അവരുടെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്... അതിന്റെ ഭാഗമായെത്തിയ ഖത്തർ ലോക കപ്പുമായി മിഡിൽ ഈസ്റ്റിൽ ചുവടുറപ്പിച്ച് കഴിഞ്ഞ ലോക ഫുട്ബാൾ, അടുത്ത കുതിപ്പിന് ഉറ്റു നോക്കുന്നത് ഇന്ത്യയും ചൈനയും ആണ് എന്നത് പരസ്യമായ രഹസ്യമാണ്.

ഫീഫ കടിഞ്ഞാണ്‍ വിട്ടു കളിക്കാത്ത ഒരു സംഘടനയാണ്.. അവർക്ക് കാലുകുത്തുന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊക്കെ ഫുട്ബാൾ ഭരണത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ പങ്കുണ്ടാവാൻ ചെറുതല്ലാത്ത താൽപര്യം ഉണ്ടെന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതുമാണ്. എന്നാൽ ചൈനീസ് പണം ക്ലബ്ബുകളിലെക്ക് ഒഴുകുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു മാർക്കെറ്റ്‌ എന്ന നിലയ്ക്ക് ചൈനയെ കാണാൻ ഫീഫയ്ക്ക് അത്ര സുഗമമാവില്ല... ചൈനീസ് ഫുട്ബാൾ സംഘടനയിൽ അത്ര എളുപ്പം നുഴഞ്ഞു കയറാൻ ഫീഫയ്ക്ക് സാധിക്കില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് കാര്യം . എന്നാൽ ഇവിടെ അങ്ങിനെയല്ല. കാൽപ്പണം വീണാൽ തുറക്കാത്ത വാതിലുകൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബാളിന്റെ നിയന്ത്രണം തന്നെ ഏറ്റെടുക്കാൻ ഫീഫയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടാവാൻ പോവുന്നില്ല . അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഫീഫയെ സംബന്ധിചെടത്തോളം ഇന്ത്യ അവർക്ക് നിറയെ പുല്ലുള്ള മേച്ചിൽപ്പുറവുമാണ്‌.. ഇന്ത്യയിലാകട്ടെ ഫുട്ബാൾ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ വട്ട പ്പൂജ്യം ആയ സ്ഥിതിയ്ക്ക്. ആരാധകർ എന്ന നിലയിൽ നമുക്ക് ഇപ്പോൾ  എന്ത് കിട്ടിയാലും ഗുണമാവും എന്നതാണ് വാസ്തവം..

കഴിഞ്ഞ കുറെ കളികളായി ഇന്ത്യൻ ഫുട്ബാൾ ലീഗിൽ കളി കാണാൻ ബാംഗ്ലൂർ സ്റെടിയത്തിൽ പോയിട്ടുള്ളവർക്കറിയാം അവിടത്തെ അന്തരീക്ഷം. സ്റെടിയം ബി എഫ് സി യുടെ ഓരോ മാച്ചിനും നിറഞ്ഞു കവിയുകയായിരുന്നു. അതിലും ശ്രദ്ധേയമാണ് കാണികളുടെ ആവേശം. സുനിൽ ചെത്രി മുതൽ ഷോണ്‍ റൂണി വരെയുള്ള താരങ്ങൾ ഒരു പാട് ആരാധകരെ സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇക്കഴിഞ്ഞ ഒരു വർഷം കൊണ്ട്. ഇത് പോലെ തന്നെയാണ് പൂനയിലെ സ്ഥിതിയും. ഇതിനും പുറമേ ജോണ്‍ എബ്രഹാമിനെ പോലുള്ള സീരിയസ് ഫുട്ബാൾ ഫോളോവർ സിക്കിം തിരഞ്ഞെടുത്തത് തന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നത് വടക്ക് കിഴക്കിന്റെ ഫുട്ബാളിനുള്ള പ്രസക്തിയാണ്.

ഇങ്ങനെ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ഫുട്ബാൾ ആവേശം മെല്ലെ മെല്ലെ പുതു തലമുറയുടെ സിരകളിലേക്ക് നമ്മൾ അറിയാതെ തന്നെ പടരുന്നുണ്ട്. ഇത് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുവാൻ വൈകിയാലും, മാഞ്ചെസ്റ്റർ യുനൈട്ടഡും, അത്ത്ലെട്ടിക്കോ മാഡ്രിഡും ഒക്കെ വളരെ നേരത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മികച്ച കോച്ചുകളെയും കളിക്കാരെയും അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളെയും ഒക്കെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്താൻ അവർ ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.  അധികം വൈകാതെ തന്നെ നമ്മൾ കളി നിലവാരത്തിലും കാര്യമായ പുരോഗതി ഉണ്ടാക്കും എന്ന് തന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കാം

2017 ൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന അണ്ടർ 17 ലോക കപ്പിനായി നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ഫുട്ബാൾ അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള നിർമാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ആണ് തുടക്കമിട്ടിരിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ തന്നെ ബാംഗ്ലൂർ ഫുട്ബാൾ സ്റെടിയം കപ്പാസിറ്റി വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള നിർമാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി അടച്ചിട്ടു കഴിഞ്ഞു... ഇതിന്റെ കൂട്ടത്തിലാണ് ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലും മറ്റും കേന്ദ്രീകരിച്ചു നടക്കുന്ന ക്ലിനിക്കുകളും അടിസ്ഥാന സൌകര്യങ്ങളുടെ വികസനവും. മഞ്ചേരിയിലെ പയ്യനാട് പൊന്തി വന്ന സ്റെടിയവും അവിടെ ഇയ്യിടെ ഫെഡറേഷൻ കപ്പ് നടന്നപ്പോൾ നുരയിട്ട ആവേശവും  എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും... അക്കൂട്ടത്തിൽ കാര്യവട്ടത്ത് യൂനിവേർസിറ്റി കാമ്പസ്സിൽ പൊന്തിവരുന്ന അന്താരാഷ്‌ട്ര സ്റെടിയവും ഈ വിപ്ലവത്തിന് ആക്കം കൂട്ടും... ഇതിന്റെ ഒക്കെ പ്രതിഫലനമാണ് പുത്തൻ തലമുറയ്ക്ക് ഫുട്ബാളിൽ ഉണ്ടായിവരുന്ന താൽപ്പര്യം .. ഈ വര്ഷത്തെ സ്കൂൾ വെക്കേഷൻ കാംപുകളിൽ ക്രിക്കറ്റ് സ്വിമ്മിംഗ് കോച്ചുകളെപ്പോലെ ഫുട്ബോൾ കോച്ചുകൾക്കും ഡിമാണ്ട് വർദ്ധിച്ചു വരുന്നു എന്നാണു അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത് ... എല്ലാം കൂടി ഒരു നല്ല ഭാവിയിലേക്കുള്ള കിക്ക് ഓഫ്‌ മണക്കുന്നുണ്ട്...

ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോൾ ഇത് വരെ നമ്മൾ കളിയാക്കി മാത്രം പറയാറുള്ള ഇന്ത്യ ലോക കപ്പ് കളിക്കുന്ന കാലം, എന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് കൂടി ചിറക് മുളയ്ക്കും എന്ന് കൂടി പറയാം. 

ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ സട്രോബറികൾ

നമ്മളിൽ പലരും കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളുടെ തടവുകാരാണ് .. ആ തടവ്‌ ഒരു സുഖമുള്ള തടവായി നമ്മൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നു എന്നുള്ള വ്യക്തമായ ബോധ്യം ഉള്ളവരാണ് അബ്രിഡ് ഷൈനും, ജൂഡ് ആന്റണി ജോസഫും എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. ഇടവിട്ട വാരാന്ത്യങ്ങളിലായി കണ്ട 1983 യും ഓം ശാന്തി ഓശാനയും അത് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. രണ്ടു സിനിമകളും ടാർഗെറ്റ് ചെയ്യുന്ന മുപ്പതുകാരൻ മലയാളിയുടെ ഗൃഹാതുരത്വത്തെയാണ്. കടന്നു പോവുമ്പോൾ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഒന്നും കടന്നു കിട്ടിയാൽ മതി എന്ന് കരുതിയ നാളുകളിൽ നമ്മൾ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സ്ട്രോബറിയുടെ ചെറിയ പുളിയുള്ള ഒരു മധുരം പകരുന്ന അനുഭവങ്ങളെ തൊട്ടുണർത്തുന്ന ഒരു ആഖ്യാനശൈലിയാണ് നിവിൻ പോളി എന്ന പൊതു ഘടകത്തിന് പുറമേ ഇരുസിനിമകൾക്കും ഉള്ളത്. പക്ഷെ അത് പോലെ തന്നെ ശ്രദ്ധേയമാണ് ആണിന്റെയും പെണ്ണിന്റെയും കാഴ്ചപ്പാടുകളിലൂടെ കാണുന്ന വൈരുദ്ധ്യവും. 

വലിയ പിരിമുറുക്കമോ നാടകീയതയോ ഒന്നും കൂടാതെ തികഞ്ഞ ലാഘവത്തോടെ ഒരു പോപ്‌ കോണും രുചിച്ച്, ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ തീയറ്റർ വിട്ടിറങ്ങാവുന്ന ലൈറ്റ് ഹാർട്ടഡ് ഫീൽ ഗുഡ് മൂവികളാണ് രണ്ടും .. പറഞ്ഞു പതിഞ്ഞ പാതകൾ എടുക്കാതെ എന്നാൽ പ്രേക്ഷകരുടെ പൾസ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട് സമർത്ഥമായി തയ്യാറാക്കിയ എന്റർറ്റൈനറുകൾ. ന്യൂ ജെനെറെഷൻ എന്നാൽ ഹണിബീയും വെടിവഴിപാടും   റ്റ്രിവാന്ദ്രം ലോഡ്ജും മറ്റും നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ തള്ളി വെയ്ക്കുന്ന ഇമേജുകൾ മാത്രമാണ് എന്നുള്ള ധാരണയിൽ അവരെ ആശങ്കയോടെ കാണുന്ന കഴിഞ്ഞ തലമുറയുടെ മുന്നില് ഓം ശാന്തിയും, 1983 യും പെയ്തിറങ്ങുന്നത് ആശ്വാസത്തിന്റെ കുളിർമഴയാവും എന്ന് തോന്നുന്നു.. 

ഇറങ്ങിയിട്ട് ഒരു പാട് നാളുകളായത് കൊണ്ട് റിവ്യൂകൾ വായിച്ചു മടുപ്പ് കയറിയവരുടെ മുന്നിലേക്ക് കൂടുതലൊന്നും ഈ കുറിപ്പിൽ എഴുതിയിടാൻ നോക്കുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ കാര്യം മാത്രം.. ഇവരിൽ പ്രേക്ഷകർക്ക് തീർച്ചയായും പ്രതീക്ഷകൾ അർപ്പിക്കാം ... 

വെയ്ക്കടാ വെടി

52 കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് .. ഒരു ലോഡ് ശവം....റേഞ്ച് റോവർ ഒന്ന് .. പ്രാഡോ ഒന്ന് ... ഒരഞ്ചാറ് ഓഡി .. ലെതർ ജാക്കറ്റുകൾ ഒന്നര ഡസൻ ... എങ്ങിനെയൊക്കെ മരുന്നടിച്ച് പാമ്പാവാം എന്നുള്ളതിന്റെ നിരവധി ഡെമോ സെഷനുകൾ...വിദഗധമായി മറച്ചു വെച്ചിരുന്ന മെഗാ സ്ടാറിന്റെ ഷഷ്ടിപൂർത്തി കഴിഞ്ഞ പ്രായം മറ വിട്ടു പുറത്തു ചാടുന്ന സീനുകൾ ഒരു മൂന്നുനാലെണ്ണം  ... റ്റെരാന്റിനൊ ആവാൻ നോക്കി തൂറാന്റിനോ ആയി മൂക്കും കുത്തി വീണ ന്യൂ ജെനരെഷൻ അപ്പോസ്തലൻ (തുടക്കത്തിൽ പതിനഞ്ചു മിനിട്ടോളം വരുന്നതും ഒടുക്കം ഒരു അഞ്ചു മിനിട്ടും കാണിച്ച ഗ്രാഫിക്സിനെക്കാൾ കാർട്ടൂനിഷ് അയി തോന്നിയത് അതിനിടയ്ക്കുള്ള 2 മണിക്കൂർ ആണ് എന്ന് ആരെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെ അറിയിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും)... അഭിനയിച്ച കെ ടി മിറാഷിന്റെക്കാൾ ഗതികേടാണ് താൻ സ്ക്രിപ്റ്റിങ്ങിൽ എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന തിരക്കഥാകൃത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റം ( "നിന്റെ മരണം നീയെന്നും ഓർത്തിരിക്കണം" എന്ന സന്തോഷ്‌ പണ്ഡിറ്റ്‌ പോലും നാണിക്കുന്ന ഡയലോഗ് എഴുതി വെച്ചതിനു ഒരു പ്രത്യേക സല്യൂട്ട്). സദാ കൊണ്സ്ടിപെഷൻ പിടിച്ച ഭാവവുമായി നടക്കുന്ന നായകൻ .. അര മണിക്കൂർ ഇന്ഗ്ലിഷ്, അര മണിക്കൂർ കന്നഡ, പതിനഞ്ചു മിനിട്ട് റഷ്യൻ... മൊത്തം  രണ്ടര മണിക്കൂർ വിവരക്കേട്   ... 

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ ഈ ഇടപാടിന്  പറ്റിയ പേര് പണ്ട് സാക്ഷാൽ പത്മശ്രീ ഭരത് സരോജ്കുമാർ മുമ്പ് പറഞ്ഞതായിരുന്നു .... "വെയ്ക്കടാ വെടി"

മുംബൈ പോലീസ് - ബോൾഡ്

കുറച്ചു നീണ്ട കാലയളവിനു ശേഷം കണ്ട സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കുറിപ്പ് കൂടി രേഖപ്പെടുത്തി വെയ്ക്കുന്നു. കഥയുടെ സൂചനകൾ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ പുറത്തു വിടുന്നത് കാണുവാൻ ഒരുങ്ങുന്ന എല്ലാവരുടേയും ആസ്വാദനത്തെ ബാധിക്കും എന്നുള്ളത് കൊണ്ട് അത്തരത്തിലുള്ള എല്ലാ പരാമർശങ്ങളും സൂചനകളും മന:പ്പൂർവം ഒഴിവാക്കുന്നു 

തുടക്കത്തിലെ തന്നെ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ .. റോഷൻ ആണ്ട്രൂസ് - കാസനോവ എന്ന ചലച്ചിത്രാഭാസം കൊണ്ടുണ്ടായ ക്ഷീണം തീർത്തു ... സിനിമ ഒരു വൻ വിജയം ആവുമോ എന്നൊന്നും പ്രവചിക്കാനുള്ള കഴിവുകൾ എനിക്കില്ല. അത് പോലെ അത് ഏതെങ്കിലും ഇംഗ്ലീഷ്, കൊറിയൻ മോഷണ പരമ്പരയിലെ കണ്ണിയാണോ എന്നും കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള വലിയ പരിജ്ഞാനവും ഇല്ല ... അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക ശരികളേയും ശരികേടുകളെയും പറ്റി ഒന്നും ഇവിടെ പറയാനും ഇല്ല ...

പക്ഷെ ഒന്ന് പറയാം ... ഇത്തരം വ്യതിരിക്തമായ ഒരു ഇതിവൃത്തം തികഞ്ഞ ചങ്കൂറ്റത്തോടെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച ബോബി - സഞ്ജയ് ദ്വയം, ആ വിഷയം അസാമാന്യമായ കയ്യടക്കത്തോടെ, ഒട്ടും പാളിപ്പോവാതെ, പതിവ് ചേരുവകളോ, വ്യതിയാനങ്ങളോ, കൊമ്പ്രമൈസുകളോ കൂടാതെ പരമാവധി സത്യസന്ധതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്ത റോഷൻ ആണ്ട്രൂസ് എന്ന സംവിധായകൻ, ഇമേജ് ഹാങ്ങ് അപ്പ്സ് കൂടാതെ ഇത്തരം ഒരു റോൾ സ്വീകരിക്കുകയും, അതിനെ തന്നാൽ ആവും വിധം ഭംഗിയാക്കുകയും ചെയ്ത പ്രിഥ്വിരാജ് ... ഇവരൊക്കെ അഭിനന്ദനം അർഹിക്കുന്നു ... കഥയുടെ പരിണാമം ഞാൻ തുടങ്ങി പത്തു മിനിട്ടോളം നീങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കൂടെ സിനിമ കാണാനുള്ള സുഹൃത്തുകളോട്‌ പ്രവചിച്ചതു തന്നെ ആയിരുന്നു .. പക്ഷെ ആ പരിണാമത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവാവുന്ന ആ ട്വിസ്റ്റ്‌ ... അത് എല്ലാവരെയും പോലെ എനിക്കും ഷോക്കിംഗ് ആയിരുന്നു ... 

ഹോളിവുഡ് മുഖ്യധാരാ ചിത്രങ്ങളുടെ ശൈലി ആണ് ആഖ്യാനത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കഥയിൽ ഒളിപ്പിച്ച ട്വിസ്റ്റ്‌ പോലും ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ ആദ്യമായാണ്‌ കാണാൻ സാധിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആവശ്യം ഇല്ലാതെ കുത്തി തിരുകുന്ന പാട്ടുകൾ, നായകൻറെ പ്രണയം, അതിപ്രസരമായെക്കാവുന്ന ഫാമിലി സെന്റിമെന്റ്സ്, സുരാജ് തമാശകൾ എന്ന് തുടങ്ങിയ സ്വാഭാവികമായി ഈ ജോണറിലുള്ള ത്രില്ലറുകളുടെ ഒഴുക്കിന് വിഘാതമായേക്കാവുന്ന ഒരു ഘടകവും ഇവിടെ ഭാഗ്യവശാൽ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിട്ടില്ല. 

എന്റെ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ റിയാസ് ഖാന്റെ കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയിലെ അസംഭാവ്യത എന്ന് തുടങ്ങിയ രണ്ടോ മൂന്നോ അവഗണിക്കാവുന്ന, ചെറിയ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ ഒറ്റവാക്ക് - എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു

ചാനല്‍ നടത്താന്‍ എന്തെളുപ്പം

കേരളത്തില്‍ ഏറ്റവും എളുപ്പമായി കൊണ്ട് നടക്കാവുന്ന ഒരു പരിപാടിയാണ് ന്യൂസ്‌ ചാനല്‍ നടത്തുക എന്ന്... വിഷയങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും പഞ്ഞം വരില്ല... മഴ പെയ്താല്‍ ഡെങ്കി പനി, പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ റോഡുകള്‍, കുമിഞ്ഞു കൂടുന്ന മാലിന്യം, സ്വാശ്രയ പ്രവേശന കാലം അതിന്റെ അഴിമതി, ശബരിമല സീസണില്‍ അരവണയില്‍ അരണയും എലിയും, ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ പഴകിയ ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന ഹോട്ടലുകള്‍, സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയുടെ അവസ്ഥകള്‍, ഇടയ്ക്കു കേന്ദ്രം കനിഞ്ഞു നല്‍കുന്ന പെട്രോള്‍ ഗാസ് കിടുമാണ്ടി വിലക്കയറ്റം, പിന്നെ പുട്ടിനു പീര പോലെ സിനിമാക്കാരുടെ തര്‍ക്കങ്ങളും,  പടല പിണക്കവും, സമരാഘോഷവും,  മിനിമം മാസത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ വീണു കിട്ടുന്ന ഒരു ബന്ദ്‌, അതിന്റെ ഇടയ്ക്കു ആഘോഷമായി ഒരു സഭാ തര്‍ക്കം, എന്നും എന്നോണം നടക്കുന്ന പീഡന വാണിഭ കഥകള്‍,  സാദാചാര പോലീസ് കലാപരിപാടികള്‍, നോക്ക് കൂലി, മദ്യം, മയക്കു മരുന്ന്,  പൈറസി, അങ്ങിനെ ഇരിക്കുമ്പോ മുസ്ലീം ലീഗിന്റെ മെക്കട്ട് കയറാന്‍ എന്തെങ്കിലും വീണു കിട്ടും....... 

ഒടുവില്‍ ഇന്ന് ഒന്നൂല്യ എന്ന് വിചാരിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ക്യാമറയും കൊണ്ട് നേരെ പി സി ജോര്‍ജ്ജിന്റെ അടുത്തേക്ക്.. കുറച്ചു നാള്‍ ആഘോഷിക്കാനുള്ള വകുപ്പ് അങ്ങേര തരും... 

ജബ് തക് ഹെ പോപ്കോണ്‍

താങ്ക്സ് ഗിവിംഗ് ഡേ ... സായിപ്പമാര് കട മൂടി ടര്‍ക്കിയുടെ കവുത്തില്‍ കത്തി വെക്കുന്ന ദിവസം. ഇന്നാണ് ടീം ഔട്ടിങ്ങിനു പറ്റിയ ദിവസം എന്നാരോ തീരുമാനിച്ചത് കൊണ്ട് ടീം ഇറങ്ങി ... ടി ജി ഐ എഫില് ഒരു ലഞ്ച്, പിന്നൊരു സിനിമയും... ഇതൊക്കെ ഏര്പ്പാടാക്കുന്ന ഒപ്പെരെഷന്‍സ് ചങ്ങായി ഒരു കറകളഞ്ഞ ഷാരുഖ് ഖാന്‍  ഭക്തന്‍  ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അത് കൊണ്ടാവും ജബ് തക ഹെ ജാനിനു തന്നെ സീറ്റുകള്‍ റിസര്‍വ് ചെയ്തത്. ഇത് വരെയായി പലരും ക്ഷണിച്ചിട്ടും പോവാന്‍  മടിച്ചിരുന്ന യാഷ് ചോപ്ര സാറിന്റെ ഒടുക്കത്തെ പടത്തിന് ഒടുവില് പോയി തല വെക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ അതോടെ സംജാതമായി..

ടി ജി ഐ എഫില് ലഞ്ച്, എന്നാല്‍ ഒരു ലഞ്ചിന് എത്രമേല് ബോറാകാന് കഴിയും എന്നതിന്റെ മകുടോദാഹരണം ആണ്. എന്നാല്‍ തിരിച്ചു കടിക്കാത്ത എന്തും വായിലാക്കുന്ന എന്നെക്കാളും അത് ബാധിച്ചത് കൂടെയുള്ള സസ്യബുക്കുകളായ സഹ പ്രവര്ത്തകരെ ആണ് എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം പോട്ടറോ വെജ്ജെസ്, പോട്ടറോ വെയ്ഫെര്സ്, ഫിങ്ങേര് ചിപ്സ്.. അങ്ങിനെ നീളത്തിലും, ചതുരത്തിലും വട്ടത്തിലും ആയി മുന്നില് വന്നു നിറയുന്ന ഉരുളന് കിഴങ്ങുകളെ നോക്കി നെടുവീര്പ്പിടുന്ന അവരുടെ മുഖം എന്നില്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് മറ്റൊരു ആശങ്ക ആണ്... ഇതൊക്കെ തിന്നു കൂട്ടുന്ന ഇവരുടെ കൂടെ ഇത് കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഒരു തീയറ്ററില് ഇരിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ... പലരും വായുവില് ആയിരിക്കും പറന്നു നടക്കുന്നത് എന്നതിന് ഒരു സംശയവും വേണ്ടാ. പക്ഷെ പലരും ആ അവസ്ഥയെ പറ്റി നല്ല ബോധവാന്മാര്‍ ആയിരുന്നു എന്നത് അവരുടെ മുന്നില്‍  ഒന്ന് തൊട്ടു പോലും നോക്കാതെ ഇരുന്നു തണുത്തുറയുന്ന പ്ലേറ്റുകള്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി.

ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക് അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഇവിടെ നിന്ന് മുങ്ങിയാലോ എന്നുള്ള ചിന്ത വരാതിരുന്നില്ല. പക്ഷെ കൂടെ വന്നവര്‍ പലര്ക്കും, അവരുടെ സാന്നിധ്യം വേണ്ടപ്പെട്ടവരുടെ മുന്നില് അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ട ബാധ്യത ഉള്ളത് കൊണ്ട് എന്നെയും പിടിച്ചിരുത്തി. ബൈ ദി വെ ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ കാര്‍ പൂള്‍ ചെയ്താണ് പോയത്. അതും ഒറ്റയ്ക്ക് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ സാധിക്കാത്തതിന് മറ്റൊരു കാരണം ആയി. ഒടുവില്‍ ഒരു കാര്യത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ യോജിപ്പില്‍ എത്തി. ഏറിയാല്‍ അര മണിക്കൂര്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു പോപ്‌ കോണ്‍ തീരും വരെ ഷാരുഖ് ഖാനെ സഹിച്ചു അവിടെ ഇരിക്കാം എന്നു ഞങ്ങള്‍ ധാരണയായി. അല്ല ഇതിലും വലിയ സുനാമി വന്നപ്പോഴും നമ്മള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ള ഒരു ധൈര്യം.  ഒടുവില്‍ ഒരു വലിയ പെപ്സിയും പോപ് കൊണുമായി പകുതിയില് താഴെ ആളുകള് മാത്രമുള്ള തീയറ്ററില്‍  വാതിലിനടുത്തുള്ള ഇരിപ്പിടത്തില്‍ തന്നെ സ്ഥലം പിടിച്ചു. വിക്കോ വജ്രദന്തിയും , സവിത എന്ന കമ്പനി ഇറക്കുന്ന എഞ്ചിന് ഓയിലിന്റെ പരസ്യത്തിലെ ഈച്ചയും ഒക്കെ വരാനുള്ള അങ്കത്തിനു നല്ല പെരുമ്പറ ആയി. അതിനിടക്ക് അടുത്ത യാഷ് രാജ് സിനിമയുടെ ഒരു ട്രൈലെര്‍... മേരെ ഡാട്‌ കി മാരുതി... ദോഷം പറയരുതല്ലോ. അത് ഒരു കൊള്ളാവുന്ന പടമാവാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ ഉണ്ട് ...

ഒടുവില് യാഷ് ചോപ്ര അപ്പൂപ്പന്റെ പടം തെളിഞ്ഞു. പിന്നെ ഒരു അഞ്ചു മിനിട്ടോളം പുകവലി വിരുദ്ധ പരസ്യം. അത് കണ്ടപ്പോഴാണ് അത് വരെ  പുകവലിയെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കാതിരുന്ന എന്റെ ഒരു സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍,  ഒരു പുക വിട്ട ശേഷം തീയട്ടരിലേക്ക് കയറിയാല്‍  മതിയായിരുന്നു എന്ന് തന്റെ ഇച്ചാ ഭംഗം പ്രകടിപ്പിച്ചത്..

കിട്ടിയ പോപ്‌ കോണ്‍ ആകട്ടെ വലിയ ഒരു പാക്കറ്റ്. ആദ്യത്തെ പൊരി വായിലേക്ക്.  "ഉദ്വേഗം" നിറഞ്ഞ ആദ്യ രംഗം. ലഡാക്കിലെ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ ഒരു ബോംബ്  നിര്‍വീര്യമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സംഘം പട്ടാളക്കാര്‍.  ഷൂട്ടിംഗ് കാണാന്‍ വന്ന ആളുകളെ ദൂരെ വടം കെട്ടി തടഞ്ഞു നിര്ത്തിയിരിക്കുന്നു. അപ്പോളതാ അവിടേക്ക് ഒരു ബുള്ളറ്റും ഓടിച്ചു കൊണ്ട്  രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്ന സാക്ഷാല്‍ കിംഗ്‌ ഖാന്‍ . ഒരു ഹെല്മെറ്റ് വെക്കാതെ, താടിപോലും വടിക്കാതെ പട്ടാള വേഷത്തില്‍ വന്നിറങ്ങുന്നു. വലിയ പാടിങ്ങുമായി ബോംബ് നിര്വീര്യമാക്കാന് വിഷമിക്കുന്ന സഹപ്രവര്ത്തകനെ മാറ്റി നിര്ത്തിക്കൊണ്ട് ഹെല്മെറ്റും പാടിങ്ങും ഒന്നും കൂടാതെ, ഷാരുഖ് ഖാന്‍  ആ ബോംബ് പുഷ്പം പോലെ നിര്വീര്യം ആക്കുന്നു...

ഇത് അങ്ങേരുടെ തൊണ്ണൂറ്റി എട്ടാമത്തെ ബോംബ് ദിഫ്ഫ്യൂശന് ആണ് എന്ന് മറ്റൊരു പട്ടാളക്കാരന്‍ സര്‍ദാര്‍ജി വിളമ്പുമ്പോള്‍ ആണ്, നമ്മള് മൂന്ന് കൊല്ലാതെ സേവനത്തിനു ഇടയ്ക്കു ഒരു വിദഗ്ദന് നിര്വീര്യം ആക്കാന് "തൊണ്ണൂറ്റി എട്ടു" ബോംബുകള് വിട്ടു കൊടുത്ത രാജ്യത്താണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് ഓര്‍ക്കുന്നത്. സമീര് അല്ല ഷാരൂഖ്‌ ഖാന്‍ ആ ബോംബ്‌ നിര്വീര്യം ആക്കിയ ഉടനെ സംഭവ സ്ഥലത്തിലേക്കു കളിക്കാന് എന്ന പോലെ ഓടിയടുക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ഇടയിലൂടെ തന്റെ ബൈക്ക് ഓടിച്ചു മറയുന്നു. അപ്പോള്‍ എനിക്ക് തോന്നി ഇവര്‍ ആദ്യം ലഡാക്ക് മാര്‍ക്കെറ്റ് എന്ന് തന്നെയല്ലേ  എഴുതി കാടിയത്... അല്ല വല്ല ലഡാക്ക് പബ്ലിക് സ്കൂള്‍ ഗ്രൌണ്ട് എന്നോ മറ്റോ അല്ലല്ലോ. ഇനി അടുത്ത് തന്നെ ടിവിയില് വരുമ്പോള് ആ സംശയം തീര്ക്കാം.

അത് കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ്  മറ്റൊരു കാര്യം എനിക്ക് തോന്നിയത്.. ഇക്കഴിഞ്ഞ തവണ ഞാന്‍ ഷാരുഖ് ഖാന്റെ പടം കാണാന്‍ പോയപ്പോള്‍ അങ്ങേരു വരുന്ന ആദ്യ ഷോട്ടില്‍ വലിയ കയ്യടിയും കൂക്കിവിളിയും ഒക്കെ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഇത്തവണ ഒരു മനുഷ്യന്‍ പോലും ചെറുതായി കൈ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടില്ല... "ചേട്ടാ.. ദെ കിംഗ്‌ ഖാന്‍ വന്നു " എന്നുറക്കെ വിളിച്ചു അവിടെ എങ്ങാനും ഉള്ള ഉള്ള ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഷാരുഖ് ഫാന്‍സിനെ ഉണര്‍ത്തിയാലോ  എന്ന് ...

ആദ്യത്തെ ഇടിവെട്ട് രംഗം കഴിഞ്ഞു  അദ്ദേഹം തന്റെ ബ്യ്കുമായി വിശ്രമിക്കുന്ന തടാക കരയിലേക്ക്. അടുത്ത സീന്‍ തുണിയുരിയുന്നു ...അല്ല സിക്സ് പാക്ക് ഖാന് അല്ല തുണി ഉരിയുന്നത്... അത് നമ്മുടെ നായിക നമ്പര്‍ വണ്‍ ..  അനുഷ്ക ശര്‍മ... അവരുടെ മുഖം കാട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍ ശരീരഭാഗങ്ങള്‍  ആണ്  അശോക് മേഹ്തയുടെ ക്യാമറക്ക്  പഥ്യം എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു പാദാതികേശ സര്‍വേ നടത്തിയ ശേഷം സൂം ഔട്ട് ചെയ്തു, ആയമ്മ നില്ക്കുന്നത് ലെയ്ക്കിനു നടുവിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറപുറത്താണ് എന്ന് കാട്ടിതരുന്നു. അവിടെ നിന്നൊരു ഡൈവ്, തണുത്ത തടാകത്തിലേക്ക്. എങ്ങിനെ നായിക വെള്ളത്തില്‍ ഒന്നും തൊടാതെ തടാകത്തിനു നടുവിലുള്ള ആ പാറ പുറത്തു എത്തി എന്ന തരത്തിലുള്ള കുഴക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ആരും ചോദിക്കരുത്. കൈകാലിട്ടടിക്കുന്ന നായികയെ രക്ഷിക്കാന്‍ ആറ്റിലേക്ക് ചാടുന്ന നായകന്‍ എന്ന പതിവ് ക്ഷീരബല അവിടെയും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. പക്ഷെ പതിവ് രീതിയില്‍ ഇവിടേയ്ക്ക് ആറ്റില്‍ നായകന്‍ ചാടുന്നതോ നായികയെ രക്ഷിക്കുന്നതോ കാണിക്കുന്നില്ല. ഷാരുഖ് ഖാന്റെ ഈ പ്രായം വെച്ചു ലടാക്കിലെ ലേയ്ക്കില്‍ ചാടിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ തിരിച്ചു കിട്ടില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കാവുന്ന ബുദ്ധി യാഷ് ചോപ്രയിലെ ബിസ്സ്നെസ്സ്കാരന് ഉണ്ട് എന്ന് വ്യക്തം. രക്ഷപ്പെടുത്തിയ നായികക്ക് കൃത്രിമ ശ്വാസോച്ച്വാസം കൊടുത്തു ജീവന്‍ നല്‍കുന്ന നായകന്‍, അവിടെ നായികക്ക് ചൂട് പകരാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മിയുടെ യൂണിഫോം ജാക്കെട്ടും ഉപേക്ഷിച്ചു ഒരു താങ്ക്സ് പോലും കേള്‍ക്കാതെ ബുള്ളറ്റ് ഓടിച്ചു സ്ഥലം വിടുന്നു. നായകന്‍ "മൂലം" നാളുകാരന്‍ ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. നായിക നന്ദി എന്ന് എന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം അദ്ധേഹത്തിന്റെ നാളിന്റെ അര്‍ഥം വരുന്ന ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കില്‍ ആണ് വിളിക്കുന്നത്‌. അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു എത്തുന്ന നായിക തന്റെ  ഒരു സായിപ്പും, ഒരു മദാമ്മയും, ഒരു ആഫ്രിക്കക്കാരനും, ഒരു മന്ഗോളിയനും അടങ്ങുന്ന സാര്‍വലൌകീക  സൌഹൃദ സന്ഘതിനോടൊപ്പം ചില നിമിഷങ്ങള്‍ ചിലവിടുന്നു . അതിനിടക്ക് ഫോണില്‍ വിളിച്ച അവരുടെ മുന്‍ കാമുകനെ തെറി പറഞ്ഞു ആയമ്മ ന്യൂ ജെനെരെഷനില്‍ പെട്ട യുവതി ആണ് എന്ന് കൂടി ചോപ്ര അങ്കിള്‍  നമുക്ക് വ്യക്തമാക്കി തരുന്നു. അവിടെ ഒരു ലയ്ക്ക്

കഥ പറയാന്‍ വേണ്ടി തന്റെ പോക്കറ്റ് ഡയറി, ജാക്കറ്റില്‍ നായകന്‍ നിക്ഷേപിച്ചു വെച്ചത്  അവിടെ നിന്നാണ് നായികക്ക് കിട്ടുന്നത് (ഈ നൂറ്റാണ്ടിലും ഡയറി എഴുതുന്ന സുമനസ്സുകള്‍ ഉണ്ട് എന്ന് വ്യക്തമാക്കി തന്ന അങ്കിളിനു വീണ്ടു ഒരു ലയ്ക്ക്).  പിന്നെ സില്സിലായിലും, ലംഹെയിലും, ചാന്ത്നിയിലും ഒക്കെ കേള്‍ക്കുകയും കാണുകയും പോലെ, കവിതയില്‍ തുടങ്ങുന്ന നായകന്‍റെ ഭൂതകാല ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്... അതാ വരുന്നു രണ്ടാമത്തെ നായിക, വെളുത്ത കത്രീന . ശ്രീദേവിയും രേഖയും ഒക്കെ സ്വിസ് മലനിരയിലെ പുല്‍ത്തകിടിയില്‍ നിന്നാണ് സ്ലോമോഷനില്‍  ഓടി വരുന്നതെങ്കില്‍  കത്രീന കൈഫ്‌ മഞ്ഞണിഞ്ഞ  പാതയില്‍ നിന്നാണ് സ്ലോമോഷനില്‍ ഓടി വരുന്നത്. സ്ക്രീനില്‍ നിറയുന്ന പഴയ പച്ചക്ക് പകരം വെള്ള. അതോടെ നായകന്‍റെ ചുറ്റും മഞ്ഞു പെയ്യുന്നു. ആദ്യത്തെ നോട്ടത്തില്‍ അനുരാഗവിലോചനനായി ഷാരുഖ്. അദ്ദേഹത്തെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു പള്ളിയിലേക്ക് ഓടി കയറിയ നായിക കര്‍ത്താവിനോടുള്ള സ്വകാര്യ സംഭാഷണത്തില്‍ മുഴുകുന്നു.

കൈയ്യിലുള്ള പോപ്‌ കോണ്‍ ഇത് വരെയായിട്ടും പകുതിയേ ആയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു . അതോടെ വാശിയോടെ കുറെ പൊരികള്‍ എടുത്തു ഒരുമിച്ചു വായിലേക്കിട്ടു. പെപ്സി ഒരു വലിയ വലി കുടിച്ചു. തന്റെ കല്യാണ നിശ്ചയം ആണ്, അത് പൊളിക്കാന്‍ എല്ലാവിധ സഹായ സഹകരണങ്ങളും ചെയ്യണം എന്നാണു ആയമ്മ മുട്ടിപ്പായി കര്‍ത്താവീശോമിശിഹായോടു  അപേക്ഷിക്കുന്നത്. അങ്ങേരു വരവ് വെച്ചു എന്ന് ബോധ്യമായതോടെ "കള്ളന്മാര്‍ക്ക് സ്വാഗതം" എന്നെഴുതിയ ബോര്‍ഡ്‌ വെക്കുന്നതോഴിച്ചു ബാക്കിയെല്ലാ മോഷണത്തിനുള സകലമാന  സാഹചര്യവും ഒത്തു കിടക്കുന്ന ഏകാന്തതയുടെ അപാരതീരമായ പള്ളിക്ക് മുന്നില്‍ തന്നെ പാര്‍ക്ക് ചെയ്ത റോള്‍സ് റോയ്സിലേക്ക്.  മഞ്ഞത് തെരുവിലൂടെ ഓടി വന്ന നായികക്ക് കയറി പോവാന്‍ റോള്‍സ് റോയിസ് എങ്ങിനെ അവിടെ വന്നു എന്ന് തീയറ്ററില്‍ വെച്ചു ചോദിച്ചത് ഞാന്‍ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. ഓ. സോറി  നായിക ഒരു വലിയ പണചാക്ക് ആണ് എന്ന് എസ്ടാബ്ലിഷ് ചെയ്യണം അല്ലോ. സോറി യാഷ് അങ്കിള്‍... ഇതാ പിടിച്ചോളൂ ഒരു ലയ്ക്കു കൂടി..

നായകന്‍ പട്ടിണി പാവം ആണ് എന്ന് കാണിക്കുവാന്‍ ആദ്യം മഞ്ഞു കോരുന്നത് കാണിച്ചു, പിന്നെ ഗിറ്റാറും  വായിച്ചു "ചന്ദ്രശേകര പിള്ളയുടെ" പാട്ടും പാടി പിച്ച എടുക്കുന്നത് കാണിച്ചു. സബ് വെയിലൊക്കെ കണ്ടിട്ടുള്ള സായിപ്പ് പിച്ചക്കാര്‍ ഗിറ്റാര്‍ അടിച്ചു ഒരു മൂലക്കല്‍ നിന്നാണ് പാടാറുള്ളത്. പക്ഷെ ഗിറ്റാറും എന്തിയ ഷാരുഖ് പിച്ചക്കരനായപ്പോള്‍ പാട്ടുപാടി നൃത്തമാടി ഓടി നടന്നു തെണ്ടുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞു മീന്‍ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ മീന്‍ വിക്കുന്ന ഷാരൂഖ് ഭായ്... അങ്ങേരുടെ വലിയ ഉത്സാഹം കണ്ടു മത്തി വാങ്ങിക്കാന്‍ വന്ന സായിപ്പ് ഒരു ജോലി ഓഫര്‍ ചെയ്യുന്നു... അവിടെ നിന്നും ഹോട്ടലില്‍ വെയിറ്റര്‍ ജോലിക്ക്... കൈയ്യില്‍ ഷാമ്പെയില്‍ ഗ്ലാസും പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ഷാരൂഖ് വെയ്റ്റര്‍ ഖാന് താന്‍  എത്തി പെട്ടത് കത്രീനയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയത്തില്‍ ആണ് എന്ന് മനസ്സിലാവുന്ന നിമിഷം ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്റെ പോപ്‌ കോണ്‍ പാത്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ എന്റെ വിരല്‍ മുട്ടി എന്ന്... കൂടുതല്‍ ഒന്നും നോക്കിയില്ല... സീറ്റില്‍ നിന്നും മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു. അവിടെ ഹോട്ടലിന്റെ പിരകുവഷതിരുന്നു പുക വലിക്കുന്ന കത്രീനയെ കണ്ടുകൊണ്ടു (ആഹ വീണ്ടു ന്യൂ ജെനെരെഷം .. ന്യൂ ജെനെരെഷം..). . എന്റെ പ്രചോദനം കൊണ്ടാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു അടുത്തുള്ള മൂന്ന് നാല് തലകള്‍ കൂടി സീറ്റില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നു ...നേരെ  എക്സിറ്റ് ഗേറ്റിലേക്ക് ... ഓടുകയായിരുന്നു... അപ്പോള്‍ ആരോ പറയുന്നത് കേട്ട് ... "ജബ് തക ഹേ ജാന്‍... ഭാഗ്...."

സ്പിരിറ്റ്‌ - കൊണ്യാക്കിന്റെ കുപ്പിയില്‍ ഒളിപ്പിച്ച വ്യാജ ചാരായം

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു കാലമായി അനിയന്ത്രിതമായി  വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന ഈ "ആള്‍ക്കഹോളിസം" എന്നത്  മലയാളി സമൂഹം മാത്രം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നം ആണ് എന്നാണു ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നത് എന്നാലും... ഈയ്യിടെയായി രണ്ടു ചാനലുകളില്‍- അല്‍ ജസീറയില്‍ ആസ്ട്രേലിയായെക്കുറിച്ചും, ന്യൂസ്‌ എക്സില്‍ പഞാബിനെക്കുറിച്ചും,  കണ്ട വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു ഡോക്യുമേന്ട്രികളിലൂടെ അത് ലോകത്ത് പലയിടത്തും മനുഷ്യ സമൂഹത്തെ കാര്‍ന്നു തിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വന്‍ വിപത്താണ് എന്ന് ബോധ്യമായത്. കേരളത്തില്‍ കുറെ നാളുകളായി, വൈകീട്ട് ആറുമണിക്ക് ശേഷം ബസ്സില്‍ കയറുമ്പോള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ കവലകളില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍,  രൂക്ഷമായ മദ്യഗന്ധം  മൂക്കിലടിക്കാതെ മലയാളിക്ക് ഒരു ദിവസവും കടന്നു പോവാനാവാറില്ല. പണ്ടൊക്കെ മാവേലി സ്റൊരിനു മുന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്ന പോലെ, സുദീര്‍ഖമായ ക്യൂ ബീവറേജസ് കോര്‍പറേഷന്‍ സ്റൊരുകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ അവതരിച്ചിട്ടു നാളുകള്‍ ഒരുപാടായി. ഇക്കഴിഞ്ഞ തൃശ്ശൂര്‍ പൂരത്തിന്റെ അന്ന് രാവിലെ ഏകദേശം ഒരു ആറര, ഏഴു മണി ആയിട്ടുണ്ടാവും, കുടുംബത്തോടൊപ്പം പാറമേല്‍ക്കാവില്‍ പോവാന്‍ വേണ്ടി സെന്റ്‌ മാരിസ് കോളേജ് റോഡില്‍ കാര്‍ പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു നടന്ന ഞാന്‍ കണ്ടത്, അവിടെ ഫുട് പാത്തില്‍, കാറുകളുടെ മറവില്‍, ഒരു കുപ്പിയും നാല് ഗ്ലാസ്സുമായി ഇരുന്നു സുപ്രഭാതം വണങ്ങുന്ന ഒരു നാലംഗ സംഘത്തെയാണ്... ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞു വന്നത് പതിവ് സിനിമകള്‍ കാണുന്ന ഒരു എന്റര്‍റൈന്‍മെന്റ് മോഡില്‍ അല്ല ഇന്ന് കാണാന്‍ പോയത് എന്ന് ആമുഖമായി പറഞ്ഞു വെക്കാനാണ്.  ഈ പ്രമേയത്തിന്റെ കാലികപ്രസക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ബോധ്യത്തോടെ, ഗൌരവത്തോടെ ആണ് കാണാന്‍ പോയത്.

പത്തിരുപതു വര്ഷം മുമ്പ്, വന്നത് പോലും അറിയാതെ തീയറ്റര്‍ വിട്ടു പറന്ന ഒരു കൊച്ചു ചിത്രമുണ്ട് ... മോഹന്‍ സംവിധാനം ചെയ്ത "തീര്‍ത്ഥം". അക്കാലത്തെ ദൂരദര്‍ശന്‍ പരിപാടികളിലൂടെ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് പരിചിതയായ ഇപ്പോള്‍ ഗുജറാത്തി ടെലിവിഷനിലെ  ജനപ്രിയ താരമായ പല്ലവി ജോഷി എന്ന നടി അഭിനയിച്ച ഒരേ ഒരു മലയാളം സിനിമ ആയിരുന്നു അത്. നെടുമുടി നായകനായി അഭിനയിച്ച ആ കൊച്ചു ചിത്രം കേരളത്തില്‍ അന്നിത്രയും വലിയ വിപത്തിന്റെ രൂപം ആര്‍ന്നിട്ടില്ലാതിരുന്ന ആള്‍ക്കഹോളിസം എന്ന വിഷയം വളരെ ഗൌരവത്തോടെ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ചിത്രമായിരുന്നു. കുറച്ചൊക്കെ മെലോഡ്രാമ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ആ കൊച്ചു ചിത്രം ഒരു വലിയ മെസ്സേജ് അന്നത്തെ സമൂഹത്തിനോട് പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, മോഹന്റെ തന്നെ പല ഭേദപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളായ "ശ്രുതി", "ഒരു കഥ ഒരു നുണക്കഥ" എന്നിവയെപ്പോലെ പോലെ അധികമാരും കാണാതെ തീയേറ്റര്‍ വിട്ടു പോവാനായിരുന്നു അതിനു യോഗം. സ്പിരിറ്റ്‌ കാണാന്‍ പോവുമ്പോള്‍, ഈ വിഷയം ആണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ ഓര്മ വന്നത് തീര്‍ത്ഥം എന്ന സിനിമയും, ഇരുട്ടില്‍ ചവിട്ടു പടിയില്‍ മുറ്റത്തേക്ക് ശര്‍ദ്ദിച്ചു തളര്‍ന്നു വീഴുന്ന നെടുമുടി വേണുവും. പല്ലവി ജോഷിയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ആയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ചെറിയ ഒരു റെഫെരെന്‍സ്‌ മനസ്സില്‍ കരുതി ആണ് മഴക്കാര്‍ മൂടി നില്‍ക്കുന്ന ഈ സായാഹ്നത്തില്‍ നിറഞ്ഞ സദസ്സിലോരാളായി, സുഖമുള്ള ഇരിപ്പിടത്തില്‍ അമര്‍ന്നിരുന്നത്.

അറപ്പ്, നിരാശ, പുച്ഛം, എന്നീ മൂന്ന് വികാരങ്ങളും ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നതാണ് "ജുഗുപ്സ" എങ്കില്‍. അതാണ്‌ ഈ സിനിമ എന്നിലെ അനുവാചകന് പകര്‍ന്നു നല്‍കിയത്. കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പ്രമേയത്തോട് ഒരു മിനിമം ആത്മാര്‍ഥത, പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണാനിരുന്ന എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വ്യക്തമായത് ഈ സിനിമയിലൂടെ ശില്പികളുടെ നാട്യം ഒന്ന് മാത്രമാണ്. "ഹിപ്പോക്രസി" എന്ന പദത്തിന്റെ അര്‍ഥം അറിയില്ലെങ്കില്‍, ഈ സിനിമ കണ്ടു വരുന്നവര്‍ക്ക്, സാമാന്യ ബുദ്ധി ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഡിക്ഷനറി നോക്കാതെ തന്നെ മനസ്സിലാവും അതെന്താണ് എന്ന്.

രഞ്ജിത്തിന്റെ സിനിമകളിലെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു ഉന്മാദിയായ നായകനും അവന്റെ പരിവാരങ്ങളുമായി നടത്തുന്ന സുരാപാന മഹോത്സവം.. ഇളനീര്‍ വെട്ടി ചാരായം നിറക്കുന്ന "ദേവാസുരം" ഒരുക്കുകയും,  നെഞ്ചോളം വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നു കാര്‍ട്യൂബിന് മുകളില്‍ നാടന്‍ "വെറ്റ് ബാര്‍" ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന തഴക്കങ്ങള്‍ ഒക്കെ സാധാരണക്കാരായ മലയാളികളുടെ  മനസ്സിലേക്ക് പകര്‍ന്നോഴിച്ചു, അതില്‍ ഐസിന്‍ കട്ട ഇട്ട ആളാണ്‌ രഞ്ജിത്. അത്തരം രംഗങ്ങളെ ഒട്ടൊരു വീരപരിവേഷത്തോടെ പകര്‍ന്നാടിയിരുന്നത് ഏറെയും മലയാളികള്‍ക്ക് "വൈകീട്ടെന്താ പരിപാടി" എന്ന വേദവാക്യം ഓതിക്കൊടുത്ത അവരുടെ ലാലേട്ടനും. അവര്‍ ഇരുവരും ആള്‍ക്കഹോളിസത്തിനു എതിരെ ഇറങ്ങുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു "മാനസാന്തരത്തിന്റെ" ചുറ്റുവട്ടം തെളിയുന്ന പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷെ അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു മാനാസാന്തരം നല്‍കുന്ന ആത്മാര്‍ഥത ഒന്നും ഈ സിനിമയില്‍ കാണാന്‍ ആവുന്നില്ല. ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ പകുതിയില്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയ അനവധി മദ്യപാനരംഗങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലുള്ള മിഴിവും ആകര്‍ഷണീയതയും തനിമയും - "സാള്‍ട്ട് ആണ്ട് പേപ്പറിലെ"  ഭക്ഷണ രംഗങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. ലിമിറ്റഡ് മദ്യപാനത്തിന്റെ ഗുണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിന്റെയും, കൊണ്യാക്കും കട്ടന്‍ ചായയും കൂടി മിശ്രിതപ്പെടുത്തി അകതാക്കുന്നതിന്റെയും, ഒക്കെ സന്ദേശങ്ങള്‍ പ്രബുദ്ധ മലയാളിക്ക് നന്നായി രസിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് തീയറ്ററില്‍ നിന്നും ആദ്യ പകുതിയില്‍ ഉയരുന്ന പ്രതികരണങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കും.

ഒരു ചലച്ചിത്രകാരന് സമൂഹത്തിനു സന്ദേശം നടത്തുന്ന രീതിയില്‍ സദാചാരത്തിന്റെ വട്ടങ്ങളില്‍ നിന്നും കൊണ്ട്  സമൂഹത്തെ ഉദ്ധരിക്കുന്ന സോദ്ദേശ സിനിമകള്‍ മാത്രമേ സൃഷ്ടിക്കാവൂ എന്ന് യാതൊരു നിര്‍ബന്ധവും ഇല്ല. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ചെയ്യുകയാണ് എന്ന് ജനങ്ങളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു തികച്ചും വിരുദ്ധാശയങ്ങള്‍ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കൊടുക്കുമ്പോഴാണ്, അത് ഫെയ്ക്ക് ആവുന്നത്, അതില്‍ ഹിപ്പോക്രസി കലരുന്നത്. ഇവിടെ പറഞ്ഞു വെക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ മദ്യപാനത്തിന്റെ ദൂഷ്യവശങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്നതും കുടിച്ചു നശിക്കുന്നതും മണിയെപ്പോലെയുള്ള താഴെത്തട്ടിലുള്ളവര്‍ മാത്രമാണ്. അവനെ വിമുക്തി ലഭിക്കുവാന്‍ പോലീസ് സ്റെഷനില്‍ കൊണ്ട് വന്നു കന്നത്തില്‍ രണ്ടു പൊട്ടിച്ചു പൊക്കിയെടുത്തു ഡി അഡിക്ഷന്‍ സെന്ററില്‍ തടവില്‍ ഇടുകയും ചെയ്യണം. മദ്ധ്യവര്‍ഗ മലയാളി  തികഞ്ഞ മദ്യവിരുദ്ധനും,  അതിന്റെ അനുസാരി പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത സദാചാരിയാണ്.  സാമൂഹ്യ മദ്യപനായ വരേണ്യവര്‍ഗ  പ്രതിനിധിയോ, സ്വയം വെളിപാട് വന്നു കുപ്പിയെ തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് സമൂഹത്തിലെ മദ്യപാന വിപത്തിനെ മുഴുവന്‍ തുടച്ചു മാറ്റാന്‍ കഴിവുള്ള  പുണ്യാളനാവുന്ന മഹാനുഭാവന്‍. അവനു ആകെ വേണ്ടത് മുമ്പില്‍ ചോര ശര്ദ്ധിച്ചു രക്തസാക്ഷി ആവാന്‍ ഒരു സമീര്‍ എന്നാ ആരാജകകവി മാത്രം. അവന്‍ മദ്യപാനശീലത്തില്‍ നിന്നും സ്വമേധയാ പുറത്തു വന്നതും, തന്റെ ദയാവായ്പ്പു കൊണ്ട് വിമോചനം അരുളിയ ദരിദ്രനാരായണനായ പ്ലംബര്‍ മണിയുടെ വിമുക്തിയും, ആഘോഷിക്കുന്നത് തന്നെ മദിരോല്സവത്തില്‍...

ഈ സിനിമയുടെ മൊത്തം ഫീലിനെ സംഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഉദാഹരണമാണ് മധു അവതരിപ്പിക്കുന്ന കര്‍ത്താ എന്നാ കഥാപാത്രം... സ്വന്തം ഭാര്യയെ മക്കളുടെ അടുത്തേക്കയച്ചു പരസ്ത്രീ ബാന്ധവത്തിനിറങ്ങുന്ന ഇറങ്ങുന്ന ഈ കിഴവന്‍ മൂരാച്ചി, ഭാര്യയോടു മോശമായി പെരുമാറുന്ന മണിയോടും, മദ്യപാനിയായ രഘുവിനോടും ഒക്കെ "മാന്യത" നടിച്ചു സദാചാരം  പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.  അത് തന്നെയാണ് രഞ്ജിത്തിന്റെ സ്പിരിറ്റ്. നല്ല പള പളക്കുന്ന വെള്ളിഅടപ്പ് കൊണ്ട്  മൂടി വെക്കുന്ന നാറുന്ന കമ്പോസ്റ്റ് കുഴി. ഈ സിനിമയില്‍ കുറച്ചെങ്കിലും വ്യക്തിത്വം ഉണ്ട് എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രം ഉണ്ട് - ലെനയുടെ സുപ്രിയ. ആ കഥാപാത്രത്തെ പോലും നായകന്‍റെ പ്രഭാവത്തിന് മുന്നില്‍ ആയുധം വെപ്പിച്ചു കീഴടക്കുകയാണ് സംവിധായകന്‍. ഇതിലെ ഹിപ്പോക്രസിയെക്കുറിച്ചു പറയാനാണെങ്കില്‍ ഇനിയും അനവധിയുണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങള്‍. വിവാഹ മോചനത്തിന് ശേഷം തന്റെ ആദ്യഭാര്യയും അവളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ഭര്‍ത്താവുമായി പൂര്‍വകാലം തമസ്കരിച്ചു "ആരോഗ്യകരമായ സൌഹൃദം" പുലര്‍ത്തുന്ന നായകന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞു വെക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ,  അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ഭര്‍ത്താവ്, തന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്ത്‌ ഇല്ലാത്ത സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ കയറി വന്നു, അയാള്‍ മുന്‍ഭാര്യയോടു നിലവിട്ടു പെരുമാറുന്നുണ്ട്. ഇനി, നാട് ഭരിക്കുന്ന മന്ത്രിയെ ടാക് ഷോവില്‍ നിശ്ശബ്ധനാക്കി തളക്കാന്‍, ഉന്നത ബൌദ്ധീക നിലവാരം അവകാശപ്പെടുന്ന അയാള്‍ക്ക്‌ പതിവ് പോലെ ആയുധം  നാലാംകിട പെണ്ണ് കേസ്.... ഇങ്ങനെ എന്തെല്ലാം നഗ്നമായ നാട്യങ്ങള്‍...


ആദ്യം പ്രതിപാദിച്ച പോലെ തീര്‍ത്ഥം എന്ന സിനിമ മനസ്സില്‍ വെച്ചാണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയതെങ്കിലും, കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വന്നത് - "ലൈഫ് ഈസ്‌ ബ്യൂട്ടിഫുള്‍" (മലയാളം) എന്ന മറ്റൊരു നാട്യസിനിമ. ലാലുപദേശി നാടിലെ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യവസ്ഥ മാറ്റി മറിക്കാന്‍ കത്തി കയറിയ ആ ഫാസില്‍ ചിത്രം. 

ഈ സിനിമയില്‍ ഒപ്പിച്ചു വെക്കുന്ന അഭിനയതിനാണോ, മോഹന്‍ലാലിന്റെ ഗംഭീര അഭിനയം എന്നൊക്കെ സോഷ്യല്‍ മീഡിയ പാണന്മാര്‍ അടിച്ചു കൂട്ടുന്നത്‌. അതല്ല എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും തകരാരുണ്ടോ? തന്റെ തലയില്‍ കെട്ടി വെക്കുന്ന വിഴുപ്പില്‍ കിടന്നു ശ്വാസം മുട്ടുകയാണ് അദ്ദേഹം. ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന നടന്‍ മരിച്ചിട്ട് കുറച്ചു വര്‍ഷങ്ങളായി എന്ന് മുമ്പ് ഒരിക്കല്‍ പോസ്റ്റിട്ടത് ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു..  ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിനെ സ്റ്റാഫ്‌ ചെയ്ത മമ്മിയുടെ പ്രദര്‍ശനം. നന്ദു എന്ന നടന്റെത് ഒഴിച്ച് (വലിയ കോടി കെട്ടി വാഴ്ത്തപ്പെടുന്ന ശങ്കര്‍ രാമകൃഷ്ണന്റെതടക്കം) എല്ലാ നടീ നടന്മാരും ശരാശരി അഭിനയം ആണ് കാഴ്ചവെച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നാണു എന്റെ വിലയിരുത്തല്‍. ഇന്ത്യന്‍ റുപ്പീ കണ്ടപ്പോള്‍, ഒരു കാര്യത്തില്‍ ആശ്വാസം തോന്നിയിരുന്നു, വല്യ തൊങ്ങലും കൊടിക്കൂറയും ഇല്ലാത്ത ഒരു നായകനെ രഞ്ജിത്ത് അവസാനം കൊണ്ട് വന്നല്ലോ. ഇവിടെ അതും പോയിക്കിട്ടി. ആറാം തമ്പുരാനിലെയും, ചന്ദ്രോല്‍സവതിലെയും, നരസിംഹത്തിലെയും, റോക്ക് ആന്‍ഡ്‌ റോളിലെയും  ഒക്കെ "മോഹന്‍കാന്തുമാര്‍"  തന്നെയാണ്, ഈ രഘുനന്ദനന്‍  എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ വലിയ കൊമ്പത്തെ നിരീക്ഷണപാടവതിന്റെയോന്നും ആവശ്യം ഇല്ല. അഞ്ചു വിദേശ ഭാഷകളില്‍ പ്രാവീണ്യം... ഒക്സ്ഫോര്‍ഡും, ഹാര്‍ വാര്‍ഡും, സ്ടാന്ഫോര്‍ഡും ചേരുന്നു നമിക്കുന്ന പാണ്ടിത്യം, അനാശ്യാസത്തിനു പോവുന്ന വല്യപ്പന്റെ പോക്കറ്റില്‍ "റബ്ബര്‍" തിരുകുന്ന ഹൃദയ വിശാലത... പിന്നെ ആറാം തമ്പുരാന്‍ ജനുസ്സില്‍ നിന്നും, ഒരു തുടര്‍ച്ച പോലെ ഉസ്താദ് അലവലാതി ഖാന്റെ അടുത്ത് നിന്നും പഠിച്ച ആ അസാമാന്യ സംഗീത പാടവം...

എഴുതി തുടങ്ങിയാല്‍ ഒരു പാട് എഴുതി വിടാനുണ്ട് ഈ "ഫെയ്ക്ക് സിനിമയെ" പറ്റി... പക്ഷെ കണ്ടു വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ സൂര്യ ടി വി യില്‍ മണിആശാന്‍ സി പി ഐയുടെ അക്രമങ്ങളെ പറ്റി വാചാലനാവുന്നു... ഇവിടെ വാസവദത്തമാരുടെ ചാരിത്ര്യപ്രസംഗങ്ങള്‍ ഇനിയും ഏറെ നടക്കും. പിന്നെ സിനിമ നന്നായിട്ടെന്താ.

വായില്‍ ഒരു വൃത്തികെട്ട ചുവ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സിനിമ.ഒരു തുള്ളി മദ്യപിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും മനം പിരട്ടുന്നു . ഒന്ന് ശര്‍ദ്ദിച്ചു കളയട്ടെ... അതിന്റെ ചൊരുക്ക്...

ഇതാണ് കളിയറിയുന്നവന്റെ കളി ... പകിട പന്ത്രണ്ട്

ഒരു പാട് രാശിവെച്ചും കണക്കു കൂട്ടിയും ഒക്കെ ആണ് മേഡം ദീദിയെ ഇന്നലെ തൃക്കണ്‍ പാര്‍ക്കാന്‍ വിളിച്ചത്...  മാധ്യമങ്ങള്‍ വഴി ആറ്റിക്കുറുക്കി എടുത്ത രണ്ടു പേരുകള്‍ ദീദി സമക്ഷം വെക്കുമ്പോള്‍, അതില്‍ ഒരു ഔപചാരികത മാത്രമേ മേഡം പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കൂ... പക്ഷെ പലതവണ ചൂട് വെള്ളത്തില്‍ വീണ പൂച്ചയായ ദീദി ഇത്തവണ കളി മണത്തു പിടിച്ചു.... ഈ കുരുക്കില്‍ നിന്നും പതുക്കെ ഒഴി കടകം മാറി ദീദി നേരെ പോയത് പുലിമടയിലേക്ക്... ഇത് പോലെ പലതും കണ്ടും കാട്ടിയും കൊടുത്തും തടുത്തും തഴക്കവും പഴക്കവും വന്ന യാദവന്‍ ഉണ്ടോ കുലുങ്ങുന്നു... കളി മണത്ത ആ കുശാഗ്രബുദ്ധി പതിനഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പുറത്തിറങ്ങി മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിയ ആ കുറിപ്പുണ്ടല്ലോ... അതാണ്‌ അടുത്ത മൂന്നു നാല് വര്‍ഷത്തേക്ക് ഇന്ത്യ കാണാന്‍ പോവുന്ന ഗ്രേറ്റ്‌ ഇന്ത്യന്‍ പൊളിറ്റിക്കല്‍ ഡ്രാമയുടെ ആദ്യത്തെ സീനിന്റെ കര്‍ട്ടന്‍ പൊക്കിയത് എന്ന് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഈ നിമിഷം നിസ്സംശയം പറയാം. മാധ്യമങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ വെച്ചു യാദവന്‍ വായിച്ച ആ മൂന്നു പേരുകള്‍ (മൂന്നല്ല, അതിലെ ആദ്യത്തെ പേര് എന്ന് പറയുന്നതാവും ശരി) മാഡത്തിന്റെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് തള്ളി കയറ്റിയത് നല്ല ഒന്നാന്തരം കാരമുള്ള്... ഇറക്കാനും വയ്യ തുപ്പാനും വയ്യ... പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പാണ് ഇറക്കിയാലും തുപ്പിയാലും അണ്ണാക്ക് കീറും...

ഇനി അതിലെ കളിയെന്താണ് എന്ന് ഒന്ന് ഗണിച്ചു നോക്കിയപ്പോളാണ് ഒന്ന് വ്യക്തമായത്... ഇത് യാദവന്‍ പതിവ് ശൈലിയില്‍ ഒന്ന് ഫ്ലാഷ് കളിച്ചു നോക്കിയതല്ല.. ഓടുന്ന പട്ടിക്കു ഒന്നല്ല ഒരു മുപ്പതു മുഴം മുന്നെക്കിട്ടാണ് അദ്ദേഹം ആഞ്ഞ് എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. പ്രധാനമന്ത്രി കസേര അല്ലെങ്കില്‍ ആ കസേരയുടെ നാല് കാലും... അതില്‍ കുറഞ്ഞന്നുമല്ല  ഈ കളിയില്‍ യാദവന്‍ ഉറപ്പിക്കാന്‍ നോട്ടമിടുന്നത് എന്ന് വ്യക്തം. കഴിഞ്ഞ ഇലക്ഷന്‍ കഴിഞ്ഞു മകന്‍ അഖിലെശ്വരനെ അരിയിട്ട് വാഴിച്ചപ്പോള്‍ പലരും മനസ്സില്‍ കരുതി പ്രജാപതി കളി മടുത്തു അടുത്തൂണ്‍ പറ്റാന്‍ പോവുകയാണ്. പക്ഷെ അവിടെ അതിലും വലിയ ഒരു സിംഹാസനം നോട്ടമിട്ടാണ് അങ്ങേരുടെ മനസ്സിലെ കരുക്കള്‍ നീക്കിയത് എന്ന് അന്നാരും കരുതിയിരിക്കില്ല. പക്ഷെ ഈ ഒരു അവസരത്തില്‍ വീണുകിട്ടിയ കളിത്തട്ടില്‍ തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബുദ്ധിയില്‍ അങ്ങേരു വലിച്ചെറിഞ്ഞ പകിട പന്ത്രണ്ടാണ്. അതില്‍ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ കൈ പോക്കുന്ന ആദ്യത്തെ കൊമ്പാണ് - ഇടക്കാല തിരഞ്ഞെടുപ്പ്. സര്‍ദാര്‍ജിയെ റേസിന ഹില്ലിലോട്ടു നാട് കടത്താന്‍ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള്‍ - സര്‍ദാര്‍ പാകത്തിന് കട്ടിലോഴിഞ്ഞു അവിടേക്ക് ഇളംകൂറപ്പനേ പടിയെറ്റാന്‍ ഒരുങ്ങുന്ന മാടത്തിന് മുന്നില്‍ വെച്ചാ ചെക്കാണ് മുക്കര്‍ജി ചെക്ക്. ആ ചൂണ്ടയില്‍ കൊളുത്തിയാല്‍ ബാബയുടെ വെയ്റ്റിംഗ് ടൈമില്‍ കയറാന്‍ പോവുന്നത് ഒരു അഞ്ചു വര്ഷം കൂടി... ഇനിയൊരു അഞ്ചു വര്ഷം കാത്തിരിക്കാനുള്ള  ക്ഷമ അദ്ദേഹത്തിനുടാവുമോ എന്നത് കണ്ടറിയണം...

അവിടെയാണ് രണ്ടാമത്തെ നീക്കം.. ഇനി ആ ചൂണ്ടയില്‍ കൊളുത്തിയില്ല എന്ന് കരുതട്ടെ, രണ്ടും മൂന്നും പേര് പരിഗണിച്ചാലോ.. നമ്മുടെ മിസൈല്‍ ചാച്ച... അങ്ങേരെ വേലിയില്‍ നിന്നെടുത്തു കൊണ്ഗ്രെസ്സ് വീണ്ടും പറയാന്‍ പറ്റാത്ത ഇടതു വെക്കുമോ ... ഇനി അടുത്ത ചാറ്റര്‍ജീയ്ക്കാണെങ്കില്‍... അദ്ദേഹത്തിനെ ഒന്ന് ജയിപ്പിച്ചെടുക്കണമെങ്കില്‍ വോട്ടു കുത്തി പിന്തുണ നല്‍കേണ്ട, കാരാട്ടെ തീരുമേനിക്കാകട്ടെ, സന്നിഗ്ധ ഘട്ടത്തില്‍ അരിവാള്‍ കൈവിട്ട  ചാറ്റര്‍ജി ഒരു  "ചീറ്റര്‍ജീയും". ഇനി അഥവാ ആ തുണ്ട് കടലാസ്സു വാങ്ങി കീറിക്കളയാന്‍ നോക്കിയാലോ. അവിടെയാണ് യാദവന്‍ ആനയെക്കൊണ്ടു ചെക്ക് വെച്ചിരിക്കുന്നത്.. കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് ഒരു പ്രൈം ടൈം ചാകര... പിന്തുണ പിന്‍ വലിപ്പ്, വില പേശല്‍.... ഇടക്കാല തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ... അങ്ങിനെ കുറച്ചു സീനും.. അങ്ങിനെ നോക്കുമ്പോള്‍ എന്താണ് പരിണാമം... അടുത്ത ആറു മാസത്തിനുള്ളില്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ എം പി മാരെ പാര്‍ലിമേന്റിലേക്ക് അയക്കുന്ന സംസ്ഥാനത്തില്‍ നിന്ന് ചുരുങ്ങിയത് ഒരു അറുപതു എം പി മാരെങ്കിലും പാട്ടും പാടി സൈക്കിളും ചവുട്ടി കയറും... കൂടെ കൂട്ടിയ ദീദിക്കാണെങ്കില്‍ അടുത്ത ആറു മാസത്തില്‍ അയക്കാവുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ എം പി മാരെ പാക്ക് ചെയ്യാന്‍ ഇലക്ഷന്‍ വൈകിയാല്‍ നടക്കുകയും ഇല്ല...

അപ്പോള്‍ ഒരു തൊണ്ണൂറു എംപിമാരുടെ പിന്തുണയുള്ള യാദവന്‍ ആരായി. കുലപതി.. പ്രജാപതി... അല്ല ..ദില്ലിവാല രാജാവ്... ബീഹാറിലെ ശരത് യാദവിനും, ഒടിശയില്‍ പടനായകനും, ആന്ധ്രയിലെ ജഗജില്ലിയോ നായിഡുവോ അല്ല രണ്ടു പേരും കൂടിയോ .... ആരായാലും മുലായത്തിന്റെ സൈക്കിളില്‍ ഡബിള്‍സ് കയറാന്‍ യാതൊരു മടിയും കാണില്ല .. സന്തോഷമേ ഉണ്ടാവൂ... പതുക്കെ അമ്മയും, ബാദലും എന്‍ ഡി എ സ്റാന്‍ഡു വിട്ടു എപ്പോ ചാടീന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മതി..  പവറ് വിട്ടാല്‍ പവാറിന് എന്ത് പവറ്... അങ്ങേരും കൂടെ കൂടും . അപ്പൊ എന്തായീ.. ഇവിടെ എല്ലാവരും പുച്ചിച്ചു തള്ളിയ മൂന്നാം മുന്നണി പാട്ടും പാടി  ഇന്ത്യ ഭരിക്കും...  ഇതിന്റെ എല്ലാം പരിണാമം എന്താണ്... എന്തൊക്കെ കലാപരിപാടി ഒപ്പിച്ചു വെച്ചാലും കാരാട്ടിനും മോഡിക്കും ഗദകാരിക്കുമൊക്കെ ഗാലറിയില്‍ ഇരുന്നു കളി കാണാനേ യോഗം ഉണ്ടാവൂ .. കളി യാദവന്‍ കളിക്കും... പകിട പന്ത്രണ്ടും കളിക്കും...

ആചാരങ്ങള്‍, സദാചാരങ്ങള്‍, വ്യഭിചാരങ്ങള്‍

പല വഴിക്ക് ചര്‍ച്ചകള്‍ പോയിട്ടുള്ള ഒരു വിഷയം തന്നെയാണ് എന്നാലും അതിന്റെ ചില വശങ്ങള്‍  കൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടാതായി തോന്നുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഈ കുറിപ്പ്. ഇവിടെ നടന്നിട്ടുള്ള ഈ ജനുസ്സില്‍ പെട്ട പല സംഭവങ്ങളെ പറ്റിയും കേട്ടുകേള്‍വിയും, മാധ്യമങ്ങളില്‍ വന്നിട്ടുള്ള വാര്‍ത്തകളും,  ചര്‍ച്ചകളില്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ള അഭിപ്രായങ്ങളും ഒക്കെ കൂട്ടിവെച്ചു ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ തോന്നിയ ചില കാര്യങ്ങളാണ് കുറിക്കുന്നത്. ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങള്‍ കോര്‍ത്തെടുത്തു അതിനു പിറകിലുള്ള വ്യത്യസ്ത സാഹചര്യങ്ങള്‍, അവസ്ഥകള്‍ എന്നിവ മനസ്സിലാക്കാനോ തിരിച്ചറിയാനോ ശ്രമിക്കാതെ,  സാമാന്യവല്ക്കരിച്ചു  പലപ്പോഴും അതീവ ലാഘവത്തോടെ  ചര്‍ച്ച ചെയ്തു അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തി അടുത്ത വിവാദങ്ങളിലേക്ക് കടന്നു പോവുന്ന പ്രവണത നമ്മള്‍ ഇവിടെയും തുടരുന്നു. 

ഇത്തരം സംഭവങ്ങളില്‍ ആത്മാര്‍ഥതയോടെ  ഇടപെടുന്ന ചില വ്യക്തികള്‍  ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്...... തങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ കാണുന്ന ദുഷിച്ച പ്രവണതകളോട്  പ്രതികരിക്കുക മാത്രമാണ് എന്ന്...അങ്ങിനെ പരിപൂര്‍ണമായും വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചിലരൊക്കെ ഇടപെടുന്നതും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതും. ഇവിടെ സ്വാഭാവികമായും ഉയര്‍ന്നു വരേണ്ട രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഇങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് അവകാശം ആര് നല്‍കി, അല്ല അഥവാ അവകാശം സ്വയം  കല്പ്പിച്ചെടുതിരിക്കുകയാണെങ്കില്‍, ഇത്തരത്തില്‍ കായികമായി ആക്രമിച്ചു കൊണ്ടാണോ പ്രതികരിക്കേണ്ടത്... ഈ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങള്‍ ഇത്തരം ഇടപെടലുകള്‍ നടത്തുന്നവര്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു ഒരു ഉത്തരം  കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ അത് ഈ വളര്‍ന്നു വരുന്ന സാമൂഹ്യപ്രശ്നതിന്റെ പരിഹാരത്തിലെക്കുള്ള വഴി തുറക്കും എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.

അങ്ങിനെ പറയുമ്പോഴും ഇത്തരത്തിലുള്ള "സദാചാര കുതുകികള്‍" വളരെ ചെറിയ ഒരു ശതമാനം മാത്രമാണ് എന്നും, അവരെ മുന്‍നിര്‍ത്തി കളിക്കുന്ന "ഗജപോക്കിരികള്‍" ആണ് ഇത്തരത്തിലുള്ള മിക്ക സംഭവങ്ങള്‍ക്ക് പിറകിലും എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം നാം പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ് . അങ്ങിനെയിരിക്കെ  ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതെന്താണ്, ഞാനും നിങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളും സമൂഹവും കൂടി, വലിയ തോതില്‍ ഒരു സാമാന്യവല്‍ക്കരണം നടത്തി, ആ സാമൂഹ്യദ്രോഹികള്‍ക്ക് "സദാചാര പോലീസ്" എന്നൊരു ബ്രാണ്ടിട്ടു സംഘടിക്കുവാനും ഒളിച്ചു കഴിയുവാനും ഒരു കൂടാരവും, ആവരണവും ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നു.. ഈ സദാചാരപോലീസ് എന്ന ബ്രാന്‍ഡ് തന്നെ അവര്‍ക്ക് മതം, രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയ സംഘ ബലത്തിന്റെ കുടക്കീഴിലേക്ക്‌ നുഴഞ്ഞു കയറാന്‍ അവസരം കൊടുക്കുന്നു. ആ അവരണങ്ങള്‍ അവര്‍ക്ക് ഒരു സംരക്ഷണം ആയി മാറുന്നു... ആരും ന്യായീകരിക്കാനില്ലാത്ത അത്തരം ക്രിമിനലുകളുടെ പിറകില്‍ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും മത നേതൃത്വവും അണിനിരക്കുന്നു.

ഇനി ഇതിന്റെ മറുവശം കൂടി നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. അങ്ങേതലക്കല്‍ നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ യാതൊരു  പ്രതികരണ ശേഷിയും കൂടാതെ നിസ്സന്ഗത പുലര്‍ത്തുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടത്തെയാണ്. തന്റെ കണ്‍  മുന്നില്‍ നടക്കുന്ന ഇതു അതിക്രമവും ചൂഷണവും അനീതിയും കണ്ടില്ല എന്ന് നടിച്ചു താനും തന്റെ കുടുംബവും എന്ന ചെരുവട്ടത്തില്‍ ലോകത്തെ ഒതുക്കി കഴിയുന്ന മറുപക്കത്തെ... അവിടെയാണ് നമ്മള്‍  ഒരു വഴി കണ്ടതെണ്ടത്... അതിക്രമങ്ങളുടെ പല്ലും നഖങ്ങളും പറിച്ചെടുക്കാന്‍  ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍, നട്ടെല്ല് നഷ്ടപ്പെടാതെ നോക്കാനുള്ള വഴി. 

ഇത്തരത്തിലുള്ള അക്രമങ്ങളെ ചെറുക്കുന്ന നമ്മള്‍ അത് പ്രതികരണ ശേഷി ഇല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹമായി നമ്മള്‍ മാറുന്നില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുക കൂടി ചെയ്യേണം.. ഈയ്യിടെ പെണ്ണിര എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചപ്പോള്‍ അതില്‍ ഒരു സഹോദരി ബ്രോഡ്‌വെയില്‍വെച്ച് തന്നെ ആക്രമിച്ച സാമൂഹ്യദ്രോഹിയെ കണ്ടിട്ടും പ്രതികരിക്കാത്ത പൊതുജനം പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യവും അതോടു കൂടിയുള്ള ഒരു മറുപടിയും ഒന്ന് പരാമര്ശിക്കെണ്ടാതായിട്ടുണ്ട്.  അവിടെ കൂടി നിന്നിട്ടും ആ പ്രശ്നത്തില്‍ ഇടപെടാതിരുന്ന ജനങ്ങളോട് ആ സഹോദരി നിങ്ങള്‍ എന്ത് കൊണ്ട് ഇതില്‍ ഇടപെടില്ല എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞത് ഇത് ഭാര്യയും  ഭര്‍ത്താവും ആയുള്ള പ്രശ്നമാണ് എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ഇടപെടാതിരുന്നത് എന്നാണു. അവിടെ അവര്‍ അതിനു തിരിച്ചു ചോദിച്ചു "സ്വന്തം ഭാര്യയെ ആയാലും തെരുവിലിട്ട് ഒരാള്‍ക്ക്‌ മര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാമോ?".  അവിടെ ആണ് ചില വേര്‍തിരിവുകള്‍ നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കി വെക്കേണ്ടത്. എവിടെയാണ് സ്വകാര്യത  അവസാനിക്കുന്നത്. എവിടെയാണ് സാമൂഹ്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ തുടങ്ങുന്നത്. ഇതിനിടയിലുള്ള അതിര്‍രേഖ മനസ്സിലാക്കി ചിന്തിക്കുകയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യാനുള്ള പാകതയും അറിവും നമ്മള്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്ന തലമുറയ്ക്ക്  പകര്‍ന്നു കൊടുക്കേണ്ടതാണ്.  

അത്പോലെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഈ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ പറ്റും എന്ന് കരുതുന്നത്, സമൂഹത്തിലെ എല്ലാവരെയും നമുക്ക് മാറ്റാന്‍ പറ്റും എന്നുള്ള ധാരണ വെച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നത് പോലെ നടപ്പിലാക്കാന്‍ പറ്റാവുന്ന ഒരു കാര്യമല്ല. പക്ഷെ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ മാറി വരുന്ന ചില സാഹചര്യങ്ങളേക്കുറിച്ചും അവബോധം പുലര്‍ത്തി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതും, പലപ്പോഴും ഒരളവു വരെ ഈ പ്രശ്നങ്ങള്‍ "ഒഴിവാക്കുന്നതിനു" വഴിയൊരുക്കും.  "കരുതല്‍" വെച്ചു പുലര്‍ത്തുക എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ പലരും "മനുഷ്യാവകാശം" "വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം" എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ വരും എന്നെനിക്കു അറിയാം, എന്നിരുന്നാലും അവനനവ്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍ ഇവിടെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ചില  അവസ്ഥകളെ പറ്റി ഒരു കരുതല്‍ ഉണ്ടാവുന്നത് നല്ലതാണ് എന്നെ എനിക്കഭിപ്രായമുള്ളൂ.

കൂടുതല്‍ ചര്‍ച്ചകളിലെക്കായി ഒരു സാഹചര്യത്തിന്റെ ഉദാഹരണം കൂടി പരാമര്‍ശിച്ചു നിര്‍ത്തട്ടെ. ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് ഒരു മൃതദേഹം കണ്ടെത്തിയാല്‍ പോലീസ് ആദ്യം തപ്പുന്നത് ആ പ്രദേശത്തെ ഓട്ടോക്കാരനെയും, ചുമടെടുത്തു കഴിയുന്നവനെയും ഒക്കേയാണ്... അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ അസമയങ്ങളില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളില്‍ "വള്‍നറബിള്‍" ആയ സാഹചര്യത്തില്‍ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടാല്‍ ആ പ്രദേശത്തുള്ള ഓട്ടോക്കാരന്റെയും, ചുമട്ടുകാരന്റെയും മനസ്സില്‍ നാളെ ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ അവന്‍ സ്റെഷനില്‍ കയറി ഇറങ്ങേണ്ടി വരുമല്ലോ എന്ന ചിന്ത ഉണ്ടാവും എന്ന് കരുതാതിരിക്കാമോ... നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ഈ നാട്ടില്‍ നില നില്‍ക്കുന്ന സാഹചര്യം അതാണേ... അത് വിചാരിച്ചു അവരെ ആക്രമിക്കുകയും ഉപദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ന്യായീകരിക്കാന്‍ ഒരു സാഹചര്യത്തിലും ആവില്ല...  അവിടെയാണ്  ഞാന്‍ പറഞ്ഞ, സാമാന്യവല്‍ക്കരണം നടത്താതെ സാഹചര്യങ്ങള്‍ കൂടി പരിശോദിച്ചു അഭിപ്രായം പറയുന്നതിന്റെ പ്രസക്തി... 

വാല്‍ക്കഷ്ണം 

ഓട്ടോക്കാരന്‍, ചുമട്ടുകാരന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞത് ഇപ്പോള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഗ്രൌണ്ട് റിയാലിറ്റി, വെച്ചു മാത്രമാണ്, അല്ലാതെ എന്റെ മനസ്സിലെ ദുഷ്ടലാക്ക്‌ വെച്ചിട്ടല്ല... എപ്പോഴും എന്ത് സംഭവിച്ചാലും ഏമാന്മാര്‍ ആദ്യം കയറി ഇറങ്ങുന്നത് ഈ പാവങ്ങളുടെ നെഞ്ചാതാണ്... ഇപ്പോള്‍ അന്യ സംസ്ഥാന തൊഴിലാളി എന്നൊരു ഇരയെക്കൂടി കൂടുതലായി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്... അല്ലാതെ ദ്രവ്യം ഉള്ളവന്മാരുടെയും, നേതാക്കന്മാരുടെയും കതകില്‍ മുട്ടാന്‍ ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരു ഏമാനും തയാറാവില്ല 

ഇനി ശവക്കല്ലറകള്‍ സംസാരിക്കട്ടെ ... ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവങ്ങളും

വര്‍ഷം തോറും കേരളത്തിലെ പല കവലകളിലും പല പേരുകള്‍ കൊത്തി വെച്ചിട്ടുള്ള കെട്ടി ഉയര്‍ത്തിയിരുന്ന സ്മൃതി മണ്ഡപങ്ങളില്‍ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ പുഷ്പാര്‍ച്ചനകള്‍ നടക്കാറുണ്ട്... അതിനു മുമ്പില്‍ ഇടതും, വലതും, രണ്ടും കേട്ടതുമായി ഓരോ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെയും പ്രാദേശിക സംസ്ഥാന നേതാക്കള്‍ അവരില്‍ ചിലരുടെയെങ്കിലും പേരുകള്‍ ഉരുവിട്ട് ഈറന്‍ മിഴികളും, തുടിക്കുന്ന നെഞ്ചുമായി, അവര്‍ വിശ്വസിച്ച സ്നേഹിച്ച പ്രസ്ഥാനത്തെ വളര്‍ത്താനുള്ള നിരന്തര പോരാട്ടത്തില്‍ ജീവത്യാഗം നടത്തിയ അവരുടെ ഉജ്ജ്വല സ്മരണകളില്‍ "അവരുടെ പോരാട്ടം പാഴാവില്ല..." എന്ന പ്രതിജ്ഞ പുതുക്കാറുണ്ട്... രക്തസാക്ഷിയും ബാലിദാനിയും ഒക്കെയുമായി അവരുടെ പേരില്‍ ഫണ്ട് പിരിക്കാരുണ്ട്, അവരില്‍ പലരുടെയും പേരില്‍  ബസ് വൈറ്റിംഗ് ഷെഡ്‌ മുതല്‍ ഷോപ്പിംഗ്‌ കോമ്പ്ലെക്സ്‌ വരെ കെട്ടിയുയര്‍ത്താറുണ്ട്. അവരുടെ പഴയകാല സഹയാത്രികര്‍ക്ക് പലര്‍ക്കും,  അവരുടെ വീടുകളിലും പാര്‍ട്ടി ഓഫീസുകളിലും ചുവരില്‍ തൂക്കിയ ബ്ലാക്ക് ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ഫോട്ടോകള്‍ നിറം മങ്ങി ചിതലെടുതുവെങ്കിലും, അവരെക്കുറിച്ചുള്ള  സ്മരണകള്‍ വര്‍ണശോഭമാണ് എന്നതും ഒരു വാസ്തവമാണ്. പലരെയും അവരുടെ ഉറ്റവരും, കുടുംബങ്ങളും മറന്നുവെങ്കിലും പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കും അവരെയും അവര്‍ പ്രസ്ഥാനതിനു വേണ്ടി ചെയ്ത ത്യാഗങ്ങളെയും മറക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

പക്ഷെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുമ്പോഴും ഈ വീരസ്മൃതികള്‍ പോലെ പ്രാധാന്യം അര്‍ഹിക്കുന്ന ചില "ത്യാഗങ്ങളെ" കേരളത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ കക്ഷിയും പൊതു വേദിയില്‍ സ്മരിച്ചിട്ടില്ല... ഇന്ന് വരെ...  ജീവന്‍ നല്‍കിയ ചരിത്രങ്ങള്‍ തങ്ക ലിപികളില്‍ പാര്‍ട്ടികള്‍ കോടി നിറ വ്യതാസമില്ലാതെ രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍, പിന്നാമ്പുറത്ത് പൊതു സമൂഹത്തിന്റെ കണ്‍വെട്ടത്തിനും അപ്പുറം ചവറ്റു കോട്ടയില്‍ ഇട്ടു ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു സ്വകാര്യ സംഭാഷണത്തില്‍ മാത്രം ഹുങ്കോടെ പറഞ്ഞിരുന്ന കുത്തിയും വെട്ടിയും വെടിവെച്ചും പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി  ജീവന്‍ എടുത്തു കൊണ്ടിരുന്ന  ധീര യോദ്ധാക്കളുടെ നാമധേയങ്ങളും  ചരിത്രങ്ങളും.. പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടോ പാര്‍ട്ടി സൂക്തങ്ങള്‍ ആരും അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി രചിച്ചില്ല... അവരുടെ ഫോട്ടോകള്‍ ഒരു പാര്‍ട്ടി ഓഫീസുകളിലെ ചുവരുകളിലും തൂങ്ങിയില്ല, അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി കവലകളില്‍ സ്മൃതി മണ്ഡപങ്ങള്‍ ആരും പണിതില്ല..

അവര്‍ക്കും കൊടുക്കണ്ടേ പുഷ്പാര്‍ച്ചന? അവരുടെ സ്മൃതികളുടെ ഇടയിലും ഉയരേണ്ടെ.. "ഇടിവാള്‍ സുര" സ്മാരക വായനശാലയും,  "പിച്ചാത്തി പരമു" സ്മാരക കല്യാണ മണ്ഡപവും ഒക്കെ...

പക്ഷെ കാലം അതിനു മാറ്റം വരുത്തുകയാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു..  കടും തുടി എടുത്തു പാണന്മാര്‍ അവിടെയും ഇവിടെയും ഇടുക്കിലും മുടുക്കിലുമായി, അപദാന സര്‍വസ്വങ്ങളുമായി. തല പൊക്കി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പുത്തൂരം വീട്ടിലെയും ആറ്റുംമണംമേലേയും പയറ്റി തെളിഞ്ഞ ചേകവന്മാര്‍ പടവാള് കൊണ്ട് ചുരിക തലപ്പ്‌ കൊണ്ടും തലകള്‍ കൊയ്തെടുത്തു രചിച്ച വീരഗാഥകളും മാമാങ്ക ചരിതങ്ങളുടെയും തുടര്കഥകള്‍... എണ്ണി എണ്ണിക്കൊണ്ട്  ഒന്നൊന്നായി തച്ചും, വെടിവെച്ചും, കുത്തിയും കൊയ്തെടുത്ത  തലകളുടെ വീരകഥകള്‍..  നമ്മുടെ മുന്നിലേക്ക്‌ എത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു... ഓരോരോ പാര്‍ട്ടി ഭക്തന്മാരുടെയും സിരകളില്‍ ചോര തിളക്കാന്‍.. കൊട്ടേഷന് ആളും അര്‍ത്ഥവും  അന്വേഷിക്കാന്‍ പാര്‍ട്ടികളെ അധികം മിനക്കെടുത്താതെ, ചോര തുടിക്കുന്ന ആയിരം ആയിരം പടയാളികള്‍ കത്തിയും തോക്കുമായി ഇനിയുള്ള ഒപ്പരെഷനുകള്‍ക്ക് വീര്യം പകരാന്‍ പടക്കളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ ഈ വീര ഗാഥകള്‍ പ്രചോദനമാകട്ടെ..

അതിനു വേണ്ടി കാലത്തിന്റെ കരിയില മൂടിയ വീരഗാഥകളുമായി,  ഇനി ശവക്കല്ലറകള്‍ പലതും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങട്ടെ ... ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ചില "ശവങ്ങളിലൂടെ"യാണെങ്കിലും... ചോര വീണ മണ്ണില്‍ ഉയരുന്ന പൂമരങ്ങളെ പോലെ ചോര വേഴ്ത്തിയ കോമരങ്ങളും ഉയരട്ടെ ... ഉറഞ്ഞു തുള്ളട്ടെ

തൊമ്മിമാരും പട്ടേലര്‍ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും

ടി പി വധത്തെ പറ്റി പ്ലസ്സില്‍ നടക്കുന്ന ചില ചര്‍ച്ചകളോട് ഒരു അനുബന്ധം :

ഇതുവരെയുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പലതും വായിച്ചു തോന്നിയ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ആണ് കുറിച്ചിടുന്നത്.... താന്‍ കൊണ്ട് വന്ന വാദമുഖങ്ങള്‍ക്ക് അടിവരയിടാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം, വേണ്ടി മുന്‍കാലങ്ങളില്‍ വളരെ സമചിത്തതയോടെ, ലോജിക്കോട് കൂടി വാദമുഖങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന പലരും ഈ വിഷയത്തില്‍ തീര്‍ത്തും നിയന്ത്രണം കൈവിട്ട പോലെയാണ് പ്രതികരിക്കുന്നത്. ടി പിയുടെ കൊലപാതകത്തില്‍ പാര്‍ടിക്ക് പങ്കില്ല എന്ന പോയന്റില്‍ ഇത് വരെ ഊന്നി നിന്നിരുന്ന വാദങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകളെ ന്യായീകരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ശ്രമം നടത്തുന്നു എന്ന് തോന്നുന്ന ട്രാക്കിലാണ് പോവുന്നത് എന്നത് വളരെ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യമാണ്. അതിനു വേണ്ടി തീവ്രവാദികളെ ഏറ്റുമുട്ടലില്‍ കൊല്ലുന്നതും സംഘം ചേര്‍ന്ന് നിരായുധനായ ഒരാളെ രാഷ്ട്രീയ വൈരം തീര്‍ക്കാന്‍ കൊല്ലുന്നതും ഒന്നാണ് എന്ന് സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഉള്ള "ലോജിക്കും" അവര്‍ കൊണ്ടുവരുന്നു .

കൊലപാതകം എന്ന ഹീനമായ ആക്റ്റ്, സാഹചര്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വേര്‍പെടുത്തി എടുത്താല്‍ അതെല്ലാം ഒരു പോലെ അപലപനീയവും നിന്ദ്യവും ആണ്. പക്ഷെ അവിടെ സാഹചര്യം എന്ന വേരിയബിള്‍ കൊണ്ട് വരുമ്പോള്‍ ആ അളവുകോലില്‍ ചില ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ വരുത്തേണ്ടി വരും. ഇവിടെ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെട്ട സാഹചര്യങ്ങള്‍ പലതാണ് ... രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകം, യുദ്ധം, തീവ്രവാദി ആക്രമണം എന്നുള്ള സവിശേഷ സാഹചര്യങ്ങള്‍, സ്റ്റേറ്റ്/ഭരണകൂടം പിന്തുണയുള്ള കൊലകള്‍, വധ ശിക്ഷകള്‍, കലാപങ്ങളില്‍ നടക്കുന്ന ഹത്യകള്‍.. 


ഇനി ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിക്കാം. ആദ്യമേ തന്നെ പറയട്ടെ, താങ്കളുടെ നിലപാടില്‍ നിന്നും വ്യതസ്തമായ ഒരു ആശയത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു, അതിനെ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവന്‍ എടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും "ന്യായീകരിചെടുക്കാന്‍" പറ്റാത്ത ഒരു നിഷ്ടൂരമായ കൃത്യമാണ്. ഇന്ന് കേരളത്തില്‍  രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകള്‍ നടത്തുന്ന കക്ഷികളില്‍, എല്‍ ഡി എഫും, യൂ ഡി എഫും മാറി മാറി ഭരണത്തില്‍ വരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം ആണ് കേരളത്തില്‍ നില നില്‍ക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ തങ്ങളുടെ സുഗമ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് വിഘാതമായി "ജീവന് ഭീഷണി ഉയര്‍ത്തുന്ന എതിര്‍പക്ഷ ഭീകരരെ" കൊന്നു തള്ളുന്നതിനു പകരം നിയമത്തിനു മുന്നില്‍ എത്തിച്ചു തുറുങ്കില്‍ അടക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് ഇരുവര്‍ക്കും കഴിയുന്ന അവസ്ഥകളും സാഹചര്യവും ഉണ്ട്... അവര്‍ ഭരിക്കുമ്പോഴും നീതി നടപ്പാക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ കഴിവ് കേടു അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതിയില്‍ വിശ്വാസം ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതാണ് എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. അത് കൊണ്ട് തന്നെ  രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകം എന്ന കൃത്യം ഒഴിവാക്കാവുന്ന, അല്ലെങ്കില്‍ ഒഴിവാക്കേണ്ട നരഹത്യ എന്ന ഗണത്തില്‍ വരുന്ന കാര്യം തന്നെയാണ്, അവിടെ "ഗത്യന്തരമില്ലായ്മ" അല്ലെങ്കില്‍ "ആത്മരക്ഷ" എന്ന വാദമുഖങ്ങള്‍ എത്ര ഉറക്കെ പറഞ്ഞു വെച്ചാലും നില നിന്ന് പോവുന്നതല്ല. അത് കൊണ്ട് "രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകള്‍" ഏറ്റവും ഹീനമായ ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാന്‍ പാടില്ലാത്ത കുറ്റ കൃത്യം തന്നെയാണ്, എന്ന് അടിവര ഇട്ടു പറയുന്നു.. അത് ഏതു കൊടിയുടേയും ആശയത്തിന്റെയും തണലില്‍ നടത്തിയതായിരുന്നാലും.

ഇനി രണ്ടാമത്തെ സാഹചര്യം - യുദ്ധം, തീവ്രവാദി ആക്രമണം എന്ന ഘട്ടങ്ങളില്‍, നടക്കുന്ന ഹിംസകള്‍, അവിടെ ആത്മരക്ഷ എന്ന ഒരു വാദം (ന്യായം എന്ന വാക്ക് ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വം പ്രയോഗിക്കുന്നില്ല) നില നില്‍ക്കുന്നതാണ്.. അജ്മല്‍ അമീര്‍ കസബും സംഘവും, കാര്‍ഗിലില്‍ ഇന്ത്യന്‍ സൈന്യം കൊന്ന പാക്കിസ്ഥാന്‍ ഭടനും അത്തരത്തിലുള്ള കണക്കില്‍ വരും. പക്ഷെ അവിടെയും "ശത്രു രാജ്യം" എന്ന് മുദ്രകുത്തി അതിര്‍ത്തി കയറി പാകിസ്ഥാനി ഭടനെയോ പൌരനെയോ കൊല്ലുന്നതോ, അല്ലെങ്കില്‍ "കപടദേശ സ്നേഹത്തിന്റെ" പേരില്‍ ഒരു ബോംബ്‌ സ്ഫോടനം നടത്തി കൊല നടത്തുന്നതോ യാതൊരു വിധത്തിലും ഉള്ള ന്യായീകരണം അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് "ഐ പി കെ എഫും", ശ്രീലങ്കന്‍ സേനയും നടത്തിയ ഹീനകൃത്യങ്ങളെ "കൊലകള്‍", "കുറ്റ കൃത്യങ്ങള്‍" എന്ന രീതിയില്‍ കാണുന്നതും അപലപിക്കുന്നതും, നടപടി എടുക്കണം എന്ന് വാദിക്കുന്നതും. അത് പോലെ തന്നെയാണ് "എന്കൌന്ടര്‍" എന്ന ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിച്ചു സ്റ്റേറ്റ് സ്പോന്‍സര്‍ ചെയ്യുന്ന കൊലകള്‍... അതും രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങള്‍ പോലെ തന്നെ നിന്ദ്യവും അപലപനീയവും ശിക്ഷാര്‍ഹവും ആണ്. കുറ്റവാളികളെ - അവര്‍ എത്ര കൊടും കുറ്റ കൃത്യം ചെയ്തവര്‍ ആയാലും - അവരെ നിയമത്തിനു മുന്നില്‍ എതിക്കാതെ കൊല്ലുന്നത്, രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകം പോലെ തന്നെയുള്ള കുറ്റകൃത്യം തന്നെയാണ്, അത് സ്റ്റേറ്റ് ചിലവില്‍, സൈന്യമോ പോലീസോ, നടത്തുന്നതായാലും, "ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ" തിളങ്ങുന്ന മിട്ടായി കടലാസ്സില്‍ പൊതിഞ്ഞു നടത്തുന്നതായാലും.... ഇനി നിയമപ്രകാരമുള്ള വധശിക്ഷ... അതും കാലഹരണപ്പെട്ട, തള്ളിക്കളയേണ്ട ഒരു കാര്യം തന്നെയാണ് എന്നാണു ഞാന്‍ കരുതുന്നത്.. 

കൊല്ലുന്നവരും കൊല്ലപ്പെടുന്നവരും എന്നുള്ള വട്ടത്തില്‍ പെട്ട് കേരളം കറങ്ങുമ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങളും, സമൂഹവും, പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മറക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്.. ഇതിനെക്കാള്‍ വലിയ ജീവിത പ്രശ്നങ്ങളും അഭിമുഖീകരിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു പാട് പേര്‍ ഈ നാട്ടിലുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് പ്രധാനം അന്നന്നത്തെ അപ്പവും സ്വൈരജീവിതവും ആണ്. അവരെ അരാഷ്ട്രീയ വാദി എന്നൊക്കെ തുല്യം ചാര്‍ത്തി എടുത്തു പരിഹസിക്കാനും അവഗണിക്കാനും വരട്ടെ... അവന്റെ മനസ്സിലും വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ അവബോധം ഉണ്ട് ... പക്ഷെ അത് കൊണ്ട് ഒരു പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മാടമ്പി നേതൃത്വങ്ങളുടെ വിധേയന്‍ തോമ്മിയാവാറില്ല അവന്‍ എന്നെയുള്ളൂ. അവന്‍ കൊടുക്കുന്ന സന്ദേശം ഒന്നേയുള്ളൂ. രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും, മാതൃഭൂമിയും, ജാതി മത സമുദായങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കാം, വിശ്വസിക്കാം, ആരാധിക്കാം...  പക്ഷെ അതിനു വേണ്ടി വിവേകം വിട്ടു, മനുഷ്യത്വം വിട്ടു പ്രവര്‍ത്തിക്കരുത്‌.  ഞങ്ങള്‍ക്കും ഇവിടെ ജീവിക്കണം... ഈ മണ്ണില്‍ നടക്കണം. ഈ വായു ശ്വസിക്കണം...

ഇത്രയും പറഞ്ഞു തന്നെ ഇതൊന്നും ഒരു ഒഴുക്കോടെ ഒറ്റ ലേബല്‍ ഒട്ടിച്ചു തികഞ്ഞ ലാഘവത്തോടെ അല്ലെങ്കില്‍ വികാരത്തോടെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു തല്ലേണ്ട വിഷയം അല്ല എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തട്ടെ.

ടെസ്സ ആരുടെയൊക്കെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു

22FK റിലീസ് ചെയ്തു രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അതുണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ള കോലാഹലങ്ങള്‍ ഇത് വരെ ഒടുങ്ങിയിട്ടില്ല. ഒരു പോര്‍ട്ടലില്‍ അഞ്ചു പോസ്റ്റിലൂടെയുള്ള വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ അടക്കം സൈബര്‍ ലോകത്തും സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലും അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം അതിലെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയേയും, പ്രമേയ ചോരണത്തേയും, അമിതമായ  വയലന്സിനെയും ഒക്കെ പറ്റി രൂക്ഷവിമര്‍ശനങ്ങളാണ് ഉയര്‍ന്നു കേള്‍ക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെയൊക്കെയായാലും പ്രേക്ഷകരുടെ തിരക്കിനു തീയട്ടരുകളില്‍ കാര്യമായ കുറവൊന്നും വന്നിട്ടില്ല . ഈ അടുത്ത കാലത്ത്  മലയാളത്തില്‍ ഇറങ്ങിയ വേറെ ഒരു സിനിമയും ഇത്രയും ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം . അതിനു മാത്രം എന്താണ് ഈ സിനിമയില്‍ ഉള്ളത് എന്ന് ഞാന്‍ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ ആയി ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ് റിലീസ് ദിവസം തന്നെ ഒരു പോസ്ടിട്ട ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും ഈ കുറിപ്പിടാന്‍ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയത്‌.

ആദ്യം നോക്കിയത് ഈ സിനിമയെ പറ്റി രൂക്ഷവിമര്‍ശനം നടത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നവര ആരൊക്കെയാണ് എന്ന്.  അപ്പോഴാണ്‌ കൌതുകകരമായ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്.  ഇതിലെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയേപറ്റി വേവലാതി പൂണ്ടു വാതോരാതെ വിമര്‍ശനപ്രവാഹം നടത്തുന്നവര്‍ ഏറെയും മലയാളി പുരുഷ കേസരികളാണ്.  ഇതില്‍ രോഷം പൂണ്ടു അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള സ്ത്രീനാമധാരികളില്‍ ആവട്ടെ പലരും പൌരുഷമാര്‍ന്ന നിലപാടുകള്‍ മുന്നെഴുതുകളില്‍ എടുത്തിട്ടുള്ളവരും. അതെന്താണ് ഇങ്ങനെ? ഇനി നമുക്ക് ഈ സിനിമയെ പറ്റി ഉയര്‍ന്നിട്ടുള്ള പ്രധാന വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ എടുത്തു ഒന്ന് വേറിട്ട്‌ ചിന്തിച്ചു നോക്കാം. അപ്പോള്‍ ഒരു പക്ഷെ ചിത്രങ്ങള്‍ കുറച്ചു കൂടി വ്യക്തമാവും.

ഈ സിനിമയുടെ സ്ത്രീ വിരുദ്ധതയുടെ ആദ്യ ദൃഷ്ടാന്തമായി പലരും എടുത്തു പറയുന്നത് പ്രതികാരത്തിന്റെ പാതയില്‍ പോവാന്‍ ടെസ്സ തന്റെ ശരീരത്തെ ഡി കെ എന്ന പുരുഷന് ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ അനുവദിച്ചു (കാമവെറിക്ക് കീഴടങ്ങി എന്ന് മറ്റൊരു വേര്‍ഷന്‍). ഇനി അതൊന്നു ടെസ്സയുടെ പക്ഷത് നിന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ.. ടെസ്സ തന്നെ ഡി.കെ ക്ക് തന്നെ ചൂഷണം ചെയ്യാന്‍ അവസരം നല്കിയതാണോ.. അതോ ടെസ്സ ഡി കെ എന്ന കഴുതയുടെ "ഇമോഷണല്‍ വള്‍നേരബിലിറ്റി"യെ തന്റെ പ്രതികാരത്തിനു വേണ്ടി ചൂഷണം ചെയ്തതോ. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഉടമ താന്‍ മാത്രമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവും അതെങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ടെസ്സ എന്ന വ്യക്തിക്കുണ്ട് എന്നത് കൂടി കൂട്ടിചേര്‍ത്ത് ഒന്നുകൂടി അത് വായിച്ചു നോക്കിയാലോ? അത്പോലെ  സെക്സ് എന്ന പ്രക്രിയക്ക്, കീഴടക്കലും കീഴടങ്ങലും എന്ന രീതിയില്‍ മാത്രം കാണാതെ പല മാനങ്ങളും(dimensions) ഉണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം. അതില്‍ ടെസ്സ യാതൊരു ഇമോഷണല്‍ അവശേഷിപ്പും കൂടാതെ ഒരു പണി എടുക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ മാത്രമേ  ഡി കെ യുടെ മുന്നില്‍ പോയപ്പോള്‍ കരുതിയിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് അവളുടെ പക്ഷത്തു നിന്ന് ചിന്തിച്ചാല്‍ മനസ്സിലാകും. അവിടെ എന്ത് ചൂഷണം... ആര് ആരെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നു. ഡി കെ യുടെ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ ടെസ്സ സ്ത്രീക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പുരുഷ സഹായം കൂടാതെ സാധിക്കില്ല എന്ന പിന്തിരിപ്പന്‍ ആശയത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നതാണ് എന്ന് പറയുമ്പോള്‍, അത് ടെസ്സ ഡി കെയുടെ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നതല്ല, ഡി കെ യെ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് എന്ന് വായിച്ചെടുക്കാനാണ് ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചത്.

പിന്നെ അടുത്തത് ടെസ്സയുടെ സഹോദരി സിറിളിന്റെ "പിന്‍ഭാഗത്തെ" പറ്റി ഒരു കമ്മന്റ് അടിച്ചു, ആ രംഗം അവിടെ വെച്ചു അവസാനിപ്പിക്കാതെ സിറിലിനെ കൊണ്ട് തിരിച്ചു വരുത്തിച്ചു മറു കമ്മന്റ് അടിച്ചു സ്കോര്‍ ചെയ്യാന്‍ അനുവദിച്ചു കൊണ്ട് പുരുഷന്റെ സുപ്പീരിയോരിട്ടിക്ക് അടിവര ഇടുന്നു എന്നുള്ള വിമര്‍ശനമാണ്. അവിടെ അത് സ്ത്രീയും പുരുഷനും തമ്മിലുള്ള ഒരു "വണ്‍അപ്പ്‌മാന്ഷിപ്പ്" പോരാട്ടമായി വായിച്ചെടുക്കുന്നത് തന്നെ വലിയൊരു തമാശയായി തോന്നുന്നു. രണ്ടു സില്ലിയായ വ്യക്തികളുടെ "ചീപ്പ്‌ ത്രില്‍" എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു വേറൊരു മാനം അതിനെന്തിനു കൊടുക്കണം. പക്ഷെ അവിടെ സിറിള്‍ എന്ന "മാന്യന്‍" വളരെ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം നിര്‍മിച്ചു വെച്ച തന്റെ സോഫിസ്റികേഷന്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴുന്നുന്നതിന്റെ സൂചനകള്‍ നല്‍കുന്ന സീനായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. അത് നല്‍കുന്ന "വൈബുകള്‍"  പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ ടെസ്സയുടെ നിഷ്കളങ്കതക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല എന്നത് വേറെ കാര്യം.

ഇനിയൊന്നു, ടെസ്സ ബലാല്‍സംഘം ചെയ്യപ്പെടുന്ന രംഗം. അത് സ്ത്രീ ശരീരത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന രീതിയില്‍ ആണ്, അല്ലെങ്കില്‍ അമിതവയലന്‍സ് ദൃശ്യമാക്കുന്നതാണ് എന്നൊക്കെയാണ് പലരും ആരോപിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതില്‍ ആദ്യഭാഗത്തില്‍ യാതൊരു സത്യവും ഇല്ല എന്ന് കാണുന്ന സാമാന്യ ബോധത്തോടെ ഉള്ള എല്ലാവര്ക്കും മനസ്സിലാകും. ഇനി എന്തിലും ഏതിലും ലൈംഗീകതക്കായി പരതുന്ന കഴുകന്‍ കണ്ണുകളും വികല മനസ്സുകളും അവിടെയും ശരീരവും ലൈംഗീകതയും ഒക്കെ കാണുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ ആ രംഗത്തില്‍ വലയന്സിനുള്ള ഊന്നല്‍, പക്ഷെ ടെസ്സയില്‍ ഉളവായ പ്രതികാരവാഞ്ചയുടെ തീവ്രത പ്രേക്ഷകനും അനുഭവഭേദ്യമാവാന്‍ വേണ്ടി സംവിധായകന്‍ മനപ്പൂര്‍വം ഉപയോഗിച്ചതായിരിക്കും. ആ രംഗം എന്റെ മനസ്സില്‍ അവളോട്‌ ഇത് ചെയ്തവരോടുള്ള വെറുപ്പ്‌ തീവ്രമാക്കുകയാണ് ഉണ്ടായത്. പക്ഷെ രണ്ടാമതും ടെസ്സ ആക്രമിക്കപെടുമ്പോള്‍ സംവിധായകന്‍ ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപത്തിലേക്ക് ഫോക്കസ് ചെയ്തു മിതത്വം പാലിക്കയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഇനി മറ്റൊരു വിചിത്രമായ കാര്യം, നിയമം കൈയ്യിലെടുത്തു കണ്ണിനു കണ്ണ്, പല്ലിനു പല്ല് എന്ന വഴിയെ പ്രതികാര നിര്‍വഹണം നടത്താനൊരുങ്ങുന്ന സാംഗത്യം പല നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയുടെ പല പൂജാരികള്‍ക്കും (അവരില്‍ പലരും മുന്‍പ് കുറിച്ചിട്ടുള്ള അരാചകവാദങ്ങളും നിലപാടുകളും  മറ്റും ഓര്‍മിപ്പിക്കണോ ആവോ?)  പിടിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ്.. ഏത് മുഖ്യധാര സിനിമയില്‍ ആണ് നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രം പ്രതികാര നിര്‍വഹണം നടത്തുന്ന നായികാ നായകന്മാര്‍ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. അത് പൊട്ടേ, ഇതൊക്കെ എഴുതി കൂട്ടുന്നവന്‍ ഇന്ന് നാട്ടില്‍ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ കണ്ടു മനസ്സ് മരവിച്ചു അമര്‍ഷം അടക്കി ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരനുമായി എപ്പോഴെങ്കിലും സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടോ... ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോവുന്ന ഇരകള്‍ നേരിടുന്ന, കടന്നു പോവുന്ന അവസ്ഥകളെ പറ്റിയുള്ള അവരുടെ ആകുലതകള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ടോ. അവരില്‍ ഓരോരുത്തരും പറയുന്ന, അല്ലെങ്കില്‍ ചെയ്യണം എന്ന് തീവ്രമായി ആശിക്കുന്ന കാര്യമാണ് ടെസ്സയിലൂടെ അവര്‍ സ്ക്രീനില്‍ കാണുന്നത്. അവിടെ നിയമത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും തുലാസ് അവര്‍ കാണുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി സിനിമ സൃഷ്ടിച്ചവരും കാണുന്നില്ല.

ഇനിയവരുടെ പ്രശ്നം പ്രതികാര നിര്‍വഹണം നടത്തുന്നതിനിടയിലും പുരുഷന്റെ മുന്നില്‍ പ്രണയാതുരയായി  മാറുന്ന ടെസ്സയുടെ ഭാവപകര്‍ച്ചകളാണ്... പ്രണയം സ്വിച്ചിട്ടാല്‍ തുടങ്ങുകയും കെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കാര്യമായി തോന്നുന്ന അവര്‍ക്ക് ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രണയിക്കുന്ന മനസ്സ് മനസ്സിലായിട്ടില്ല. പ്രതികാരം നടത്തുമ്പോഴും വാക്കുകളിലൂടെ പുറത്തു വീഴുന്നത് അവളുടെ മനസ്സിലെ പ്രണയത്തിന്റെ നൈര്‍മല്യം ആണ്. അത് അങ്ങിനെതന്നെ ഒട്ടും മാനിപുലേറ്റ് ചെയ്യാതെ പകര്‍ത്തിയ സംവിധായകന്റെ ഔചിത്യ ബോധം അഭിനന്ദിക്കപ്പെടെണ്ടാതാണ് എന്നതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ആഷിക് അബുവിന് വേണ്ടി വാദിക്കുന്ന വക്കീല്‍ ആയി മാറിയ പോലെ തോന്നുന്നു. പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച ഒരു പ്രാധാന കാര്യത്തില്‍ കുറച്ചു അകന്നു പോയ പോലെ. അത് കൊണ്ട് സിനിമയെ ന്യായീകരിക്കുന്ന ജോലി ഇവിടെ നിര്‍ത്തട്ടെ.... മുഖ്യ വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കാം..

ഈ സിനിമ എന്താണ് ഇത്രയേറെ ആളുകളെ വിറളി പിടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? എന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ഈ സിനിമ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്ന തീയറ്ററില്‍ പോയി ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കിയാല്‍ അതിനുത്തരം കിട്ടും. ഇതിനു സമാനമായ പ്രമേയങ്ങള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്ത സിനിമകള്‍ ഒന്നും കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കാണാന്‍ ഒരവസരം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. അത് "കാബറെ ഡാന്‍സര്‍"  ആയിക്കൊള്ളട്ടെ. "ഐ സ്പിറ്റ് ഓണ്‍ യുവര്‍ ഗ്രേവ്‌" ആയികൊള്ളട്ടെ... "ഏക്‌ ഹസീന ഥി" ആയിക്കൊള്ളട്ടെ,  ഇവരൊക്കെ പ്രമേയചോരണം ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുന്ന ചെക്ക്‌/പോളിഷ് സിനിമകള്‍ ആയിക്കൊള്ളട്ടെ. ഇത് കാണാന്‍ തീയറ്ററില്‍ എത്തുന്ന സാധാരണക്കാരായ മലയാളി സ്ത്രീകള്‍ അവയൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല. അവരുടെ മുന്നിലാണ് റീമയുടെ ടെസ്സ വന്നു നില്‍ക്കുന്നത്. ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളിലൂടെ സ്വയം കടന്നു പോവേണ്ടി വരികയും, മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളില്‍ കാണുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്തു, മനസ്സും മനസ്സാക്ഷിയും മരവിക്കുകയും ചെയ്ത പെണ്‍മലയാളത്തിന്റെ മുന്നിലേക്കാണ്‌ ടെസ്സ തന്റെ മുറിവേറ്റ മനസ്സും ശരീരവുമായി കടന്നു വരുന്നത്.  സഹനത്തിന്റെ സീമകള്‍ താണ്ടി കാതങ്ങള്‍ ഏറെ പിന്നിട്ടിട്ടും, തല കുനിക്കപ്പെട്ടു, നിശ്ശബ്ദമായി, തേങ്ങലുകള്‍ അടക്കി പിടിച്ചു,  നീറിപ്പുകയുന്ന നെരിപ്പോടുകള്‍ ഉള്ളിലൊതുക്കി കഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന   അവരുടെ കൈകളിലെക്കാണ് ടെസ്സ തന്റെ മൂര്‍ച്ചയുള്ള സ്കെല്പല്‍ നീട്ടി കൊടുക്കുന്നത്. തങ്ങളുടെ മുറിവേറ്റ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും വീണ്ടും സമൂഹം കൊത്തി വലിക്കുന്നത് കണ്ടറിഞ്ഞു, ഇതുവരെ നിസ്സംഗരായിരിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്ന അവരുടെ മുന്നിലേക്കാണ്‌ "ആറിന്ചിന്റെ ആണത്തവും" കാട്ടി നടന്നിരുന്ന സിറിലിനെ അടിവയറ്റില്‍ തുന്നിക്കെട്ടുമായി മലര്‍ത്തി കിടത്തിയത്‌. അതാണ്‌ സ്ത്രീപക്ഷവാദികളായി നടിക്കുന്ന ചേട്ടായിമാരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നത്. അവരെ വിറളി പിടിപ്പിക്കുന്നത്... പരിഭ്രാന്തിയോടെ  കീ ബോര്‍ഡില്‍ ആഞ്ഞടിച്ചു പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ പുറത്തു കൊണ്ടുവരുന്നത്

അവരോടെനിക്കൊന്നേ പറയാനുള്ളൂ ... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള പേടി വിമര്‍ശനങ്ങളും ആരോപണങ്ങളുമായി വിസര്‍ജിക്കപ്പെടുന്നത് കാണേണ്ടവര്‍ കാണുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവുന്നും ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു കഴിഞ്ഞ ദിവസം തീയറ്ററില്‍ വേറൊരു സിനിമ കാണാന്‍ പോയ എന്റെ കണ്മുന്‍പില്‍, ഉണ്ടായപോലെ കേരളത്തില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം പ്രദര്‍ശനശാലകളില്‍ സ്ത്രീകളുടെ നീണ്ട നിര ഉണ്ടാവുന്നത്. നിങ്ങള്‍ ഇനിയും പേടിക്കണം. നല്ല പോലെ പേടിക്കണം.. ഇഞ്ചു കണക്കു പറഞ്ഞു ആഘോഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ അവയവം നല്ല ബന്തവസ്സായി കെട്ടി പൂട്ടി വെക്കണം. അവളുടെ ക്ഷമയുടെ പരിധിയാണ് ഇത് വരെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടത്. ഇനി കാണാന്‍ പോവുന്നത് ഒരു പക്ഷെ ഇതിലും രൂക്ഷമാവാന്‍ പോവുന്ന അവരുടെ പ്രതികരണങ്ങളും....

ഇന്ദുലേഖയോടെന്തിനു ധര്‍മ്മരോഷം?

കഴിഞ്ഞ കുറെ ദിവസങ്ങളായി, അതായത് സജിത മടത്തില്‍ മോഡല്‍ ചെയ്ത ഇന്ദുലേഖയുടെ പരസ്യം മാധ്യമങ്ങളില്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു തുടങ്ങിയ നാള്‍ മുതല്‍ക്ക്, ബെര്‍ളി മുതല്‍ ദേവിക വരെ, കീ ബോര്‍ഡും കോളം സെന്റി മീറ്ററും പതിച്ചു കിട്ടിയ ഓരോ അഭിപ്രായവ്യാധിക്കാരും, സ്വയം പ്രഖ്യാപിത സമൂഹ നേതൃത്വവും (ഫെമിനിസ്റ്റ്, ബുദ്ധിജീവി എന്ന ക്ലീഷേ ഉപയോഗങ്ങള്‍ നടത്താത്തത് ആ വാക്കുകളോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടാണ്)  അമ്പും, വില്ലും, വാളുമായി - ഈ പരസ്യതിനെതിരെ പട വെട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ അതിര്‍ കവിയുന്ന വളര്‍ച്ച മൂലം പ്രതികരണങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ പ്രചാരണവും ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ പരസ്യരംഗത്ത് ഒരു പതിറ്റാണ്ടിലേറെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു എന്ന ദുഷ്പേര് പേറി ജീവിക്കുന്നത് കൊണ്ട് രണ്ടു വരി കുറിച്ചിടാന്‍ തുനിയുകയാണ്. സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഈ അഭിപ്രായങ്ങളെ ചെറിയ രീതിയില്‍ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന കുറ്റസമ്മതത്തോടെ തന്നെ...

ഈ പരസ്യം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആരോപണം - അത് സ്ത്രീ വിരുദ്ധമാണ് എന്നതാണ്... മുടി മുറിച്ചു കളയാനുള്ള സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു നേരെയുള്ള കടന്നാക്രമണമാണ്‌ പോലും ഈ പരസ്യം നടത്തുന്നത്.  സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം... അല്ല കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യം, ശരിക്കും ഒരു പാലമാണ്, അതിലൂടെ അങ്ങോട്ട്‌ പോവും പോലെ തിരിച്ചും വരാന്‍ ഉള്ള അവസരം ഉണ്ടാവണം.. അതായത് മുടി മുറിച്ചു കളയുന്ന പോലെ, മുടി നീട്ടി വളര്‍ത്താനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഓരോ വ്യക്തിക്കും ഉണ്ട് എന്ന് നമ്മള്‍ അന്ഗീകരിക്കണം... അങ്ങിനെ വരുമ്പോള്‍ ഈ പരസ്യം നമുക്ക് വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കുന്നതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു എങ്ങിനെയാണ് തള്ളികളയാന്‍ ആവുക.

ഇനി, മുടി വളര്‍ത്തുന്നവര്‍ എല്ലാം "തങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന" പുരുഷന്മാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നത്, ഒരു സ്ത്രീക്കും തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടത്തിന് അവിടെ ഒരു പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് പലരും അഭിപ്രായം രേഖപെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. (അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ തമാശ, അപ്രകാരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ രേഖപ്പെടുതുന്നവര്‍ ഏറെയും പുരുഷന്മാര്‍ ആണ് എന്നതാണ് ). മുടി വളര്‍ത്തുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നല്ലൊരു പങ്കു സ്ത്രീകള്‍ നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ ഇന്നത്തെ തലമുറയിലും ഉണ്ട് എന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ കണ്ണ് തുറന്നൊന്നു  പിടിച്ചാല്‍ മതി, വേറൊന്നും ചെയ്യണ്ട. ഈ മെയില്‍ ഷാവനിസ്റ്റ് ഭാവനയില്‍ മാത്രമല്ല നീളമുള്ള മുടി വളര്‍ന്നു പരിലസിക്കുന്നത്. കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി തന്റെ മുടിയഴക് ആസ്വദിക്കുകയും അതിനെ അഭിമാനത്തോടെ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു അഭിനന്ദനം നേടാന്‍ കൊതിക്കുന്ന പെണ്ണായി പിറന്നവരും നമുക്കിടയില്‍ ധാരാളം ഉണ്ട്. നാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു സംസ്കാര വൈവിധ്യം ഉള്ള സമൂഹത്തില്‍ ആണ്.. അവിടെ മറ്റുള്ളവന്റെ വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ, സ്വൈര ജീവിതത്തെ ഹനിക്കാത്ത ഏതൊരു ആവിഷ്കാരവും, സഹിഷ്ണുതയോടെ കാണാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം (അത് പോലെ വിമര്‍ശിക്കാനും ഉള്ള) ഓരോ പൌരനിലും നിഷിപ്തമാണ്.

ഇനി അതല്ല,ആ ബ്രാണ്ട് ഉപഭോക്താകളെ തെറ്റി ധരിപ്പിക്കുകയാണ് എന്ന വാദമുഖം ആണെങ്കില്‍ അവിടെയും, ഓരോ ബ്രാണ്ടും നടത്തുന്ന വാഗ്ദാനം (അങ്ങിനെ ഒന്ന് ഉണ്ടെങ്കില്‍) തെറ്റോ ശരിയോ എന്ന് കണ്ടെത്തി ഉപഭോക്തൃകോടതിയില്‍ നേരിടാനും സ്വാതന്ത്ര്യം നമുക്ക് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഈ രാജ്യത്തെ നിയമ വ്യവസ്ഥ തന്നിട്ടുണ്ട്.

ഞാന്‍ ഈയിടെ എന്റെ പത്തു വയസ്സായ മകന്റെ കൂടെ ഒരു ചുട്ടു പഴുത്ത ഉച്ചനേരത്ത്, കേരളത്തിലെ ഒരു സിനിമ കാണാന്‍ ഒരു നോണ്‍ എയര്‍ കണ്ടീഷണര്‍ തീയറ്ററില്‍ പോയിരുന്നു .. കത്തിക്കാളുന്ന പൊരി വെയിലില്‍ ക്യൂ നിന്ന് ടിക്കെറ്റെടുക്കാന്‍ കാത്തു നിന്നിരുന്ന  ഒരു പട്ടം ചെറുപ്പക്കാര്‍...  അവരെ നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നപ്പോള്‍ ഒരു രസകരമായ വസ്തുത എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു. അവരിലേറെ പേരും ഇട്ടിരിക്കുന്നത് ഹൂഡ് ഉള്ള വൂള്ളന്‍ ടീ ഷര്‍ട്ടുകളും ജീന്‍സുകളും ആയിരുന്നു. വേറെ ചിലര്‍ ആകട്ടെ ധരിച്ചിരുന്ന ഫുള്‍ സ്ലീവ് ഷര്‍ട്ടിനു മുകളിലായി സ്വെറ്റര്‍ ധരിക്കുക കൂടി ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ തണുത്ത കാലാവസ്ഥയില്‍ ധരിക്കേണ്ട പല വര്‍ണശബളമായ കട്ടി വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിച്ചു വിയര്‍ത്തു കുളിച്ചാണ് പലരും ക്യൂ നിന്നിരുന്നത്. ആദ്യം തോന്നിയത് ഇവനൊക്കെ എന്താ വട്ടുണ്ടൊ ഈ കാലാവസ്ഥയില്‍ ഇത്തരം വസ്ത്ര ധാരണം നടത്തി ബുദ്ധിമുട്ടാന്‍ എന്നായിരുന്നു. പക്ഷെ പിന്നീട് ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ തോന്നിയത്... ചൂടും വിയര്‍പ്പും അവഗണിച്ചു ഈ സാഹസത്തിനു മുതിരുന്ന ആ യുവാക്കളുടെ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ഒരേ ഒരു ആവശ്യം, ഈ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ധരിക്കുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കൂടത്തില്‍ തങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്നുള്ള ആത്മവിശ്വാസം നേടുകയാണ്‌. അതിനായാണ് അവര്‍ ഇത്രയും ത്യാഗങ്ങള്‍ സഹിച്ചു ഇതൊക്കെ വലിച്ചു കയറ്റുന്നത്.. അത് പോലെ തന്നെ കാണാവുന്നതല്ലേ, പല അസൌകര്യങ്ങളും അവഗണിച്ചു, കൊതിയോടെ, സ്നേഹത്തോടെ ബുദ്ധിമുട്ടി മുടി വളര്‍ത്തുന്നവരെയും.

അടുത്ത വിമര്‍ശനം സജിത മഠത്തില്‍ എന്ന വ്യക്തിയുടെ ഇത്തരം "വില കുറഞ്ഞ" പരസ്യങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി നിന്ന് കൊടുത്ത തരത്തിലുള്ള  "നിലവാര തകര്‍ച്ച"യേ സംബന്ധിച്ചാണ്. സജിത മഠത്തില്‍ എന്ന കലാകാരി കേരളത്തിലെ സാമൂഹ്യ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വളരെ ആക്ടീവ് ആയി നില നിന്നിട്ട് ഒരു പാട് കാലമായി. മാതൃഭൂമിയുടെ ഓണപതിപ്പില്‍ (അതോ മനോരമയുടെയോ) കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം പുറത്തിറങ്ങിയ കവര്‍സ്റ്റോറി, സിനിമ അക്കാദമി വിവാദം തുടങ്ങിയ സ്പേസുകള്‍ പലപ്പോഴായി ലഭിച്ചിട്ടും അവരുടെ ഐടെന്റിടി വളരെ ചുരുക്കം ചില വൃത്തങ്ങളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോവുകയായിരുന്നു. അത് മൂലം അവരുടെ പല നിലപാടുകള്‍ക്കും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്കും മലയാളിയുടെ മുഖ്യ ധാരാ സമൂഹത്തിന്റെ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ആയിട്ടില്ല. ഇനി ഈ പരസ്യത്തില്‍ അഭിനയിച്ചത് കൊണ്ട് കേരള പൊതു സമൂഹം അവരെ എടുത്തു തലയില്‍ വെച്ചു കൊണ്ടാടും എന്നൊന്നും വിചാരിക്കുന്നില്ല എങ്കിലും, അവരെ കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും പൊതുജനം തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു മുഖം ആയി മാറ്റാന്‍ അത് പര്യാപ്തമാവും എന്ന വിശ്വാസം എനിക്കുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ, ഒരു പക്ഷെ നാളെ അവര്‍ക്ക് അവരുടെ നിലപാടുകളും അഭിപ്രായങ്ങളും കൂടുതല്‍ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാന്‍ ഈ സ്പോട്ട് ലൈറ്റ് സഹായിക്കും.

അതൊക്കെ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ... ഇനി ഈ പരസ്യത്തിന്റെ ധര്‍മം എന്താണ്... ആദ്യന്തികമായും ഈ പരസ്യം, ഇന്ദുലേഖ എന്ന ഉല്പന്നത്തിന്റെ വിപണനത്തിന് അതിന്റെ നിര്‍മാതാക്കളെ സഹായിക്കുക എന്നതാണ്... എന്നത് മാത്രമാണ്. അവിടെയാണ് ഈ പരസ്യം നൂറു ശതമാനവും സ്കോര്‍ ചെയ്യുന്നത്. പത്തിരുപ്ത്തനചോളം ചാനലുകള്‍, അതില്‍ നൂറു കണക്കിന് ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ വിപണിയില്‍ ജനശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റാന്‍ രാപ്പകല്‍ പണിയെടുക്കുമ്പോള്‍, വിവാദത്തില്‍ കൂടിയാണെങ്കിലും വിപണിയുടെ തലപ്പത്ത് സജീവമായി നില്‍ക്കാന്‍ ഈ പരസ്യത്തിനു കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ തള്ളിക്കളയാന്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ആവുമോ? ഇന്ദുലേഖ എന്ന ബ്രാന്‍ഡ് പുറത്തിറങ്ങിയത് മുതല്‍, പരസ്യങ്ങളിലൂടെ വിപണിയുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചെടുക്കാന്‍ അവര്‍ നടത്തിയിരുന്ന ശ്രമങ്ങള്‍ ഒന്ന് നോക്കൂ.. അവര്‍ വെട്ടിത്തുറന്ന പാത അനുകരിച്ചാണ് മറ്റുള്ള എല്ലാ ബ്രാന്‍ഡുകളും തങ്ങളുടെ പരസ്യങ്ങള്‍ രൂപപ്പെടുത്തി എടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്നാണു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളത്. അത് കാന്‍ഡിഡ് കാമറ ശൈലിയില്‍ ഉള്ള ഉപഭോക്താക്കളുടെ എന്ടോര്സ്മെന്റ് ആയാലും ശരി വ്യതസ്തമായ രീതിയില്‍ എടുത്തിരുന്ന സെലെബ്രിട്ടി പരസ്യങ്ങള്‍ ആയാലും ശരി.. അതിന്റെ ചുവടു പിടിച്ചാണ് മറ്റുള്ള മിക്ക ബ്രാന്‍ഡുകളും പരസ്യങ്ങള്‍ ഒരുക്കിയത്... അങ്ങിനെയിരിക്കുന്ന ബഹളത്തിനിടക്കാണ്, ഇന്ദുലേഖ വഴിമാറിക്കൊണ്ട് ഈ പുതുവഴി വെട്ടിയിരിക്കുന്നത്. അവിടെയാണ് നമുക്ക് അതിനു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച വിപണന കൌശലത്തെ അന്ഗീകരിക്കേണ്ടത്.

ഇനി മൊത്തത്തില്‍ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധത എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വിമര്‍ശിക്കാനുള്ള പഴുതുകള്‍ നോക്കി പരതുന്നവരോട് ഒരു വാക്ക്. വിപണിയെ നോക്കിയുള്ള പരസ്യം (പബ്ലിക് സര്‍വീസ് പരസ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കി) എന്ന പ്രതിഭാസം തന്നെ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധത എന്ന സങ്കല്‍പ്പത്തിന് കടക വിരുദ്ധമാണ് എന്ന പക്ഷക്കാരനാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അങ്ങിനെ ആക്രമിക്കുന്നവരോട് മറുപടി പറയുവാനുള്ള യാതൊരു ബാധ്യതയും ഈ പരസ്യം സൃഷ്ടിച്ചവരും അതിനു പണം മുടക്കിയവരും ചുമക്കുന്നില്ല.. എന്നാലും ഇനിയും സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധത എന്ന് പറഞ്ഞു വീണ്ടും ചൊറിഞ്ഞു വരുന്നവരോട് പറയാം, സ്ത്രീകളെ പ്രതിസന്ധികളില്‍ പ്രതികരിക്കുന്നവരായി ചിത്രീകരിക്കുന്ന പരസ്യത്തിന്റെ സ്പിരിട്ടിലും ഉണ്ട് ഒരു കൊച്ചു പ്രതിബദ്ധതയുടെ കിണ്ണാമണി....

ഈ ജനുസ്സില്‍ അടുത്ത പരസ്യം ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. ഇനി വേറൊന്നു കൂടി ഇറങ്ങാനും ഇരിക്കുന്നു... അങ്ങിനെ പറയുമ്പോള്‍ ഇന്ദുലേഖയെ വിപണിയിലുള്ള മറ്റുള്ള എണ്ണകളില്‍ നിന്നും വ്യതസ്തമായ ഒരു ഇമേജോടെ മുന്നേറാന്‍ സഹായിക്കും എന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. 

വലിയ മാസ്റര്‍ ഒന്നും ആയില്ലെങ്കിലും ലവന്‍ പത്താം തരം കടന്നുകൂടും

ഓരോ സിനിമയും ഞാന്‍ കാണാന്‍ പോവുന്നത് കുറച്ചു മുന്‍വിധികളോടെയാണ്. ആ മുന്‍വിധികള്‍ ആണ് പ്രതീക്ഷകളുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ സിനിമ ഉയര്‍ത്തുന്ന പ്രതികരണങ്ങള്‍ പൂര്‍ണമായും ആ പ്രതീക്ഷകളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ആയിരിക്കും, അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതെ കയറി കാണുന്ന പല സാധാരണ ചിത്രങ്ങളും ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോവാറും ഉണ്ട്. എന്റെ മുന്‍വിധികള്‍ കാര്യമായും അടിസ്ഥാനപെടുത്തുന്നത് സംവിധായകനെ ചുറ്റിപറ്റിയാണ്. എത്ര നല്ല പ്രമേയങ്ങളും, സാങ്കേതിക പ്രവര്‍ത്തകരും, കലാകാരന്മാരും ഒത്തു ചെര്നാലും അമരക്കാരന്‍ കഴിവില്ലാതവനാനെങ്കില്‍ ഒരു കാര്യവുമില്ല എന്നാണു എന്റെ അഭിപ്രായം. ഒരു സംവിധായകനെ പറ്റി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്‍കാല പരിശ്രമങ്ങളെ മനസ്സില്‍ ഉള്‍കൊണ്ടാണ്... അതില്‍ ചില അപവാദങ്ങളും ഉണ്ട്.. ശ്യാമപ്രസാദിനെ പോലെ... ശ്യാമപ്രസാദിന്റെ ഓരോ സിനിമയും കാണാന്‍ പോവുന്നത് അദ്ദേഹത്തിനെ കഴിവില്‍ ഉള്ള അമിത വിശ്വാസം കൊണ്ട് വര്‍ദ്ധിച്ച പ്രതീക്ഷകളോടെ ആണ്. പക്ഷെ പലപ്പോഴും നിരാശ ആയിരുന്നു ഫലം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവിന്റെ നിലവാരം അനുസരിച്ച് അദ്ദേഹം ഇന്നേവരെ ചെയ്ത ഒരു സിനിമയും ഉയര്‍ന്നിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്.... അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ ഇനി വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കാം. ജോണി ആന്റണി എന്ന സംവിധായകനെ പറ്റി എനിക്ക് യാതൊരു പ്രതീക്ഷയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. സി ഐ ഡി മൂസയും, തുറുപ്പു ഗുലാനും, ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ ഗരുഡും ഒക്കെ ചെയ്ത അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഭൂതകാലം ഒരു കഴിവിന്റെ ഇലയനക്കം പോലും നമുക്ക് കാട്ടി തന്നിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നലെ മാസ്റെര്സ് കാണാന്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍, സുബ്രമണ്യപുരം പോലുള്ള സിനിമയെടുത്ത ശശികുമാര്‍ ആദ്യമായി ബന്ധപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രോജെക്റ്റ്‌ ആയിട്ടും സംവിധായകന്‍ ജോണി ആന്റണി ആയതു കൊണ്ട്  ഒരു പ്രതീക്ഷയും വെച്ച് പുലര്‍ത്തിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മാസ്റെരസ് ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചു കണ്ടു. ദോഷം പറയരുതല്ലോ,  അതിന്റെ ഒരേ ഒരു കാരണവും ജോണി ആന്റണി എന്ന സംവിധായകന്റെ കഴിവ് ആണ്.

പുതിയൊരു തിരക്കഥാകൃത്തിനെ ആണ് അദ്ദേഹം ഈ ചിത്രത്തില്‍ പരിചയപ്പെടുതിയിരിക്കുന്നത്, ജിനു അബ്രഹാം. തമിഴില്‍,  ഷങ്കര്‍ എന്ന സംവിധായകന്‍ മാറി മാറി ഉപയോഗിച്ച് വിജയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഫോര്‍മുലയെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. ആദ്യത്തെ അര മണിക്കൂര്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ സിനിമ പോവുന്ന വഴിയും പരിണാമവും ഒക്കെ സിനിമകള്‍ സ്ഥിരം ആയി കാണാറുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും ഊഹിക്കാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. ഒരു കൊലപാതക പരമ്പരയിലൂടെ സമൂഹത്തോട് ഒരു സന്ദേശം കൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടം... കേരള സമൂഹം ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന സ്ത്രീ പീഡനം എന്ന സാമൂഹ്യവിപത്ത് പശ്ചാത്തലവും.. പല സിനിമകളിലും കണ്ടിട്ടുള്ള പ്രമേയം തന്നെ. അപ്പോള്‍ എന്താണ് പ്രത്യേകത എന്ന് നിങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നുണ്ടാവും. അവിടെയാണ് നമ്മള്‍ സംവിധായകന്‍ ജോണി ആന്റണിയുടെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയുന്നത്‌. ഇത്തരം പുതുമ അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത പ്രമേയത്തെയും, പശ്ചാത്തലത്തെയും, ഒട്ടും മുഷിപ്പില്ലാതെ കാണാന്‍ പറ്റുന്ന രീതിയില്‍ പരുവപ്പെടുത്തി എടുക്കുന്നതില്‍ സംവിധായകന്റെ മനോധര്‍മവും, കയ്യടക്കവും തെളിഞ്ഞു കാണാം. ഒരു ത്രില്ലര്‍ സിനിമയ്ക്കു വേണ്ട ഗതിവേഗം കുറയ്ക്കുന്ന ഒരു രംഗമോ, ഒരു സംഭാഷണമോ ഈ സിനിമയില്‍ ഇല്ല.. അമ്പതു വയസ്സായ കാസനോവക്ക് ചുറ്റും വണ്ടുകള്‍ പറക്കുന്ന കണക്കിന് കാമിനിമാര്‍ ഉള്ള സമയത്ത്, ഇവിടെ നായകന് ഒരു നായികയോ, ആരാധികയോ പേരിനു പോലും ഇല്ല. പടത്തിന്റെ ചടുലതയ്ക്ക് ഭംഗം വരുത്തുന്ന രീതിയില്ലുള്ള പാട്ടോ, തമാശകളോ, ഓവര്‍ ഇമോഷണല്‍ ആയ രംഗങ്ങളോ അദ്ദേഹം പാടെ ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ ചങ്കൂറ്റം കാട്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഒരു സിനിമ കാണുമ്പോള്‍,  അതില്‍ അഭിനയിച്ച നടീനടന്മാരുടെയോ, അണിയറ പ്രവര്‍ത്തകരുടെയോ, കഥാപാത്രങ്ങളുടെയോ പേരും നാളും നക്ഷത്രവും ജാതകവും നോക്കി ജാതിയും മതവും തിരിച്ചു സെന്‍സസ് നടത്തിയും, നായകന്‍റെ മുറിയില്‍ അയയില്‍ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന അന്ടെര്‍ വെയറിന്റെ നിറം നോക്കിയും, നായകന്‍ ഓടിക്കുന്ന കാറിന്റെ നമ്പര്‍ പ്ലേറ്റ് നോക്കിയും, ഏതോ രംഗത്തില്‍ മിന്നി മറയുന്ന മൂത്രപുരയിലെ ബോര്‍ഡില്‍ പറ്റിയിരിക്കുന്ന ചെളി നോക്കിയും... മറ്റും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും, ബയോളജിയും, കെമിസ്ട്രിയും ഒക്കെ തിരിച്ചു വരച്ചു മെനക്കെടാറില്ല. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാല്‍, ശ്രീ രാമകൃഷ്ണന്‍ എന്ന പേരില്‍ നിന്ന് തന്നെ തുടങ്ങി, സിനിമ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പ്രതിലോമ രാഷ്ട്രീയം ഒക്കെ പതിര് തിരിച്ചു എടുക്കാന്‍ പറ്റുമായിരിക്കും. പക്ഷെ ഞാന്‍ അതിനൊന്നും മുതിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് എന്റെ പഴഞ്ജന്‍ ആസ്വാദന ശീലങ്ങള്‍ വെച്ച്  സ്ക്രീനില്‍ കാണുന്നതെന്തോ അത് മാത്രം അത് വായിച്ചു ഞാന്‍ നിര്‍ത്തും. എനിക്ക് മുഖ്യധാരാ സിനിമ വെറും വിനോദോപാധി മാത്രമാണ്.  ഗൗരവമുള്ള സിനിമകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ അത്തരത്തില്‍ ഉള്ള ഫ്രെയിം ഓഫ് മൈന്‍ഡ് ഉം ആയി ഞാന്‍ നിരീക്ഷിക്കും. ഇനി ലോജിക്കിനെ കുറിച്ചൊക്കെ പറയുക ആണെങ്കില്‍ അവിടെയും ഇവിടെയും ചില ചെറിയ പഴുതുകള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും, അതൊന്നും കഥാഗതിയുടെ ഒഴുക്കിന് തടസ്സം വരുന്ന രീതിയില്‍ മുഴച്ചു നില്‍ക്കുന്നില്ല.

താരനിര്‍ണയത്തില്‍ ശില്‍പ്പികള്‍ ഒരു പിശുക്കും കാണിച്ചിട്ടില്ല. ഒന്നോ രണ്ടോ രംഗങ്ങളില്‍ മിന്നിമറയുന്ന വേഷങ്ങള്‍ വരെ ചെയ്യുവാന്‍ മുന്‍നിര നടീനടന്മാരാണ് ഉള്ളത്.  അതിന്റെ റിസള്‍ട്ട് സ്ക്രീനിലും കാണാനുണ്ട്. എല്ലാവരും താന്താങ്ങളുടെ ഭൂമികകള്‍ തരക്കേടില്ലാതെ നിര്‍വഹിച്ചു. പ്രിഥ്വിരാജിന് തന്റെ കൊക്കിലോതുങ്ങുന്ന കഥാപാത്രമാണ് കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്.. അത് അദ്ദേഹം സാമാന്യം വൃത്തിയായി തന്നെ ചെയ്തു. തന്റെ ശരീരഭാഷയിലും സംഭാഷണത്തിലും പരമാവധി നിയന്ത്രണം അദ്ദേഹം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. (അത് പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ,  അദ്ദേഹത്തെ സ്ക്രീനില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ കൂവി ആര്‍ത്തിരുന്ന എന്റെ മുന്വരിയില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാര്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കയ്യടിക്കുന്ന കാഴ്ചയും ഞാന്‍ കണ്ടു). ശശി കുമാറിന്റെ റോള്‍ ഒരു പക്ഷെ മറ്റൊരു നടന്‍ (നിഷാനോ മറ്റോ) കുറെ കൂടി നന്നാക്കിയേനെ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. പല സമയത്തും (അദ്ദേഹത്തെ ഡബ് ചെയ്ത ശബ്ദത്തിന്റെ ദൌര്‍ബല്യം ആവാം) ആ കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ട ഊര്‍ജ്ജം പകരാന്‍ അദ്ദേഹം പാട് പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ശശികുമാര്‍ എന്ന ബ്രാണ്ടിന്റെ വിപണന മൂല്യമായിരിക്കാം, അദ്ദേഹത്തെ കാസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നതില്‍ സംവിധായകനെ സ്വാധീനിചിരിക്കുക. ഇനി എടുത്തു പറയേണ്ട മറ്റൊരു വസ്തുത ബിജു മേനോന്‍ എന്ന നടന്റെ ഉയരുന്ന താരമൂല്യം ആണ്. കാര്യമായി ഒന്നും അദ്ദേഹം ഈ സിനിമയില്‍ ചെയ്തില്ലെങ്കിലും അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഓരോ രംഗങ്ങളും ചെറുപ്പക്കാരായ കാണികള്‍ കയ്യടിയോടെ ആണ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ഇത് മഹത്തായ ചിത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം എടുക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തൊന്നും വന്നുപെടില്ലെങ്കിലും ഈ അടുത്ത കാലത്ത് മലയാളത്തില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുള്ള ദ്രിശ്യാആഭാസങ്ങളെ കണക്കിലെടുക്കുമ്പോള്‍  ഒട്ടും മുഷിപ്പ് കൂടാതെ കണ്ടിരിക്കാവുന്ന്ന ഒരു ചലച്ചിത്രാനുഭവം ആയിരിക്കും എന്നാണു എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്. ഇത്രയും പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ ഒരു ചോദ്യം മനസ്സില്‍ അവശേഷിക്കുന്നു... ഈ സിനിമയ്ക്കു മാസ്റെരസ് എന്ന ടൈറ്റില്‍ എന്തിനാണ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്‌? എനിക്ക് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും മനസ്സിലായില്ല.

ഐ പി എല്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തല പോക്കുന്ന മലയാളി മകരങ്ങള്‍

അങ്ങിനെ അടുത്ത ഐ പി എല്‍ സീസന്‍ കൂടി വരവായി... അതോടൊപ്പം സൈബര്‍ ലോകത്ത്, ശ്രീശാന്തിനെ അപഹസിച്ചുള്ള മെയിലുകളുടെയും പോസ്റ്റുകളുടെയും മലവെള്ളപാച്ചിലും. പതിവ് പോലെ തന്നെ കൈയ്യില്‍ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന ചരടുകളും, ശയന പ്രദക്ഷിണവും എല്ലാം തന്നെ മലയാളികളുടെ ടാര്‍ഗെറ്റ്. എന്റെ ചില മലയാളികള്‍ അല്ലാത്ത സുഹൃത്തുക്കളുമായി ക്രിക്കറ്റ് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാറുള്ളപ്പോള്‍ അവരില്‍ പലരും ചോദിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ്. നിങ്ങള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് എന്താണ് ശ്രീശാന്തിനോട് ഇത്ര വിരോധം? എപ്പോള്‍ നോക്കിയാലും അയാളുടെ കുറ്റം കാണുവാന്‍ നിങ്ങളാണല്ലോ മുന്‍പന്തിയില്‍... എന്റെ ഉത്തരം അപ്പോഴെല്ലാം ഒരു പുഞ്ചിരിയില്‍ ഒതുക്കുകയാണ് പതിവ്. സ്വയം ഒരു പരിഹാസപാത്രം ആക്കപ്പെടുന്ന  മട്ടില്‍ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം കളിക്കളത്തിനു ഉള്ളിലും പുറത്തും പലപ്പോഴും പെരുമാറിയിട്ടുള്ളത് എന്നത് ഒരു അളവ് വരെ ശരിയും ആണ്. എന്നാലും ഇപ്പോള്‍ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ അതിന്റെ എല്ലാ സീമകളും ലംഘിച്ചു കൊണ്ട് നീങ്ങുകയാണ്. വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ നന്ന്.. പക്ഷെ അത് അദ്ധേഹത്തിന്റെ പ്രതിഭയെ പൂര്‍ണമായും തൃണവല്‍ഗണിച്ചു കൊണ്ടാവുന്നതാണ് പ്രശ്നം ആവുന്നത്. ഇത് ഇപ്പോള്‍ ഒരു പൊതുവിചാരണയുടെ നിലക്കായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

നമുക്കെല്ലാം ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കാര്യമാണല്ലോ വിചാരണ. കൈയ്യില്‍ കിട്ടുന്ന ആരെയും, ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ മറവില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് കൊണ്ട്, കീറി മുറിച്ചു നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം വിചാരണ നടത്താന്‍ നമ്മളോളം കേമത്തം മറ്റാര്‍ക്കും ഇല്ല.  സദാചാര പോലീസ് പോലെയുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ ഒക്കെ അതിന്റെ മറ്റൊരു രൂപാന്തരം മാത്രം... അത് സമൂഹത്തില്‍ നിലയും വിലയും സ്ഥാനവും നേടിയെടുത്ത ആളാണെങ്കില്‍ പിന്നെ പറയേണ്ട പൂരം. പക്ഷെ അങ്ങിനെ ചെയ്യുമ്പോള്‍ നാം ഓര്‍ത്തിരിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.

ഈ കേരള സംസ്ഥാനം രൂപം കൊണ്ടിട്ടു പത്തറുപതു കൊല്ലമായി.. ഇത്രയും കേമന്മാരുള്ള നമ്മുടെ ഇടയില്‍ നിന്ന് ഇന്ത്യന്‍ ക്രിക്കറ്റ് ടീമിലേക്ക് കയറാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുള്ളത് രണ്ടേ രണ്ടു ആളുകള്‍ക്ക് മാത്രമാണ് (സുനീല്‍ വത്സന്റെ പിതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ വരട്ടെ.). അതില്‍ ഒരു സീസണില്‍ കൂടുതല്‍ കളിക്കാന്‍ സാധിച്ചിട്ടുള്ളതോ ശ്രീശാന്തിനു മാത്രം. ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, ഇന്ത്യന്‍ ക്രിക്കറ്റ് ടീമില്‍ കയറിപ്പറ്റി സ്ഥാനം നിലനിര്‍ത്തി കൊണ്ട് പോവാന്‍, സ്വാധീനം കൊണ്ടും, ബന്ധു ബലം കൊണ്ടും, മാത്രം സാധിക്കും എന്നാര്‍ക്കും ഒരിക്കലും പറയാന്‍ സാധിക്കില്ല. അതിനു സാമാന്യത്തില്‍ കവിഞ്ഞ ടാലെന്റും അതുപോലെയുള്ള ഭാഗ്യവും വേണം. അതാല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ അഭിനയിച്ച എല്ലാ സിനിമകളും പൊട്ടിയിട്ടും എ ലിസ്റ്റ് അവസരങ്ങള്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അഭിഷേക് ബച്ചനെ പോലെ, ഇന്ത്യന്‍ ക്രിക്കെറ്റ് ടീമിലും തേജസ്വി പ്രസാദ് യാദവും, ചിരാഗ് പാസ്വാനും, റിതേഷ് ദേശ്മുഖും, രോഹന്‍ ഗവാസ്ക്കാരും ഒക്കെ പൂണ്ടു വിളയാടിയേനെ. രണ്ടു കളി തുടര്‍ച്ചയായി പരാജയപ്പെട്ടാല്‍ ഏത് സച്ചിന്‍ തെണ്ടുല്‍ക്കാരുടെ ചോരക്കും ഇവിടെ മുറവിളി ഉയരും... അങ്ങിനെയുള്ളയിടത്താണ് ഇതുവരെ 27 ടെസ്റ്റുകളും അമ്പതിലേറെ ഏകദിനവും പത്തു ട്വന്റി ട്വന്റി മത്സരങ്ങളും   കളിക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഏതു സാഹചര്യത്തിലും വിക്കെട്ടെടുക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ആക്രമണപരത  ശ്രീശാന്തിന്റെ ബൌളിങ്ങില്‍ ഉണ്ട്... കഴിഞ്ഞ ഒന്ന് രണ്ടു ടെസ്റ്റ്‌ മാച്ചുകളില്‍ വിക്കെട്ടുകള്‍ കാര്യമായി കൊയ്യാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ എന്ന് ആരോപിക്കുന്പോള്‍ ഒരു കാര്യം നമ്മള്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം.. ആ ടെസ്റ്റുകളില്‍ എല്ലാം, ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കാച്ചുകള്‍ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യപ്പെട്ടത്,  അദ്ധേഹത്തിന്റെ ബൌളിങ്ങില്‍ ആണ് എന്ന്... അതിനെ നിര്‍ഭാഗ്യം എന്ന് മാത്രം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.. കണ്സിസ്ടന്സി കുറവാണെങ്കിലും മൂര്‍ച്ചയുള്ള പന്തുകള്‍ ഓരോ സ്പെല്ലിലും എറിയാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അസാമാന്യ കഴിവ് ഉണ്ട് എന്ന് സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ.

ഇനി ഇന്ത്യന്‍ ടീമില്‍ കയറി പറ്റിയ ശ്രീശാന്തിനെ അവിടുള്ള പുലികള്‍ ഒരു "ഔട്സൈടെര്‍" ആയാണ് കണ്ടിരുന്നത്‌ എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അദ്ദേഹം സമ്മതിക്കില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിനോട് കളികള്‍ക്കിടയില്‍ ഇട പഴകുമ്പോള്‍ സഹകളിക്കാര്‍ കാണിക്കുന്ന ബോഡി ലാംഗ്വേജ് നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ നമുക്ക് തിരിച്ചരിയാവുന്നതെ ഉള്ളൂ. തങ്ങള്‍ക്കു പ്രിയമേറെ ഉള്ള പ്രവീണ്‍കുമാറിനും, നെഹ്രക്കുമൊക്കെ ഒരു വിലങ്ങുതടിയാണ് ഈ മലയാളി പയ്യന്‍ എന്നാ ബോധം അവര്‍ ഓരോ ഇടപെടലിലും കാട്ടുന്നുണ്ട് എന്നത് വളരെ വ്യക്തവും ആണ്. അത്തരത്തില്‍ ഒരു കളിക്കാരന്‍ എന്ന നിലക്ക് അദ്ദേഹത്തില്‍ ഉളവാകിയ അരക്ഷിതബോധത്തില്‍ നിന്നും ഉടലെടുതതായിരിക്കണം മന്ത്രച്ചരടുകളും ഏലസ്സുകളും ആയി അദ്ധേഹത്തിന്റെ കൈയ്യിലും കഴുത്തിലും തൂങ്ങുന്നത്. അങ്ങിനെയുള്ള സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിനു മലയാളികള്‍ ആയ നമ്മള്‍ നല്‍കേണ്ടത് ആത്മവിശ്വാസവും കരുത്തും പകരുന്ന പിന്തുണയും പ്രോത്സാഹനവും ആണ്.. പക്ഷെ നമ്മള്‍ ചെയ്യുന്നതോ.. ഉള്ള ആത്മവിശ്വാസം ചോര്‍ത്തി കളയുന്ന തരത്തില്‍ നിന്ദയും പരിഹാസവും കലര്‍ത്തിയുള്ള പ്രതികരണങ്ങളുടെ ശരവര്‍ഷം.

അത്കൂടാതെ സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാവേണ്ട  കൊണ്ഫിടെന്സിന്റെ അഭാവം അദ്ദേഹത്തിനെ കളിക്കളത്തിലെ പല പെരുമാറ്റങ്ങളും വിശദമായി നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. പെര്ഫോര്‍മന്സിനു പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിലേക്ക് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ തിരിക്കാന്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന വിക്രിയകള്‍ തന്നെ ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ തന്റെ കൊണ്ഫിടെന്‍സ് കുറവ് മറച്ചു വെക്കാനാണ് എന്ന് തോന്നാവുന്നതാണ്.  ഇതിനിടയില്‍ കുറേപേര്‍ അദ്ദേഹത്തെ ചെളി വാരി എറിയുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനോടടുത്ത മറ്റു ചിലരും ചില മാധ്യമങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനു മുഖസ്തുതി പറഞ്ഞു വല്ലാതെ പോക്കിയിരുത്തി മനസ്സില്‍ മിഥ്യ ധാരണകള്‍ ഊട്ടി വളര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് ചെറിയ പ്രായത്തില്‍ അദ്ദേഹം നേടിയെടുത്ത നേട്ടങ്ങളുടെ പാര്‍ശ്വഫലം.

അത്കൊണ്ട് തന്നെക്കുറിച്ച് വസ്തുനിഷ്ടമായ ഒരു തിരിച്ചറിവ് കിട്ടാതെ അമിത ആത്മവിശ്വാസത്തിനും - ആത്മവിശ്വാസമില്ലായ്മക്കും ഇടയില്‍ ഒരു പെന്‍ഡുലം പോലെ ആടിക്കൊണ്ടു നീങ്ങുന്ന ഒരു അവസ്ഥയില്‍ അകപ്പെടും. വെള്ളിവേളിച്ചതിനോട് ഒരു മുന്‍കാല എക്സ്പോഷര്‍ കൂടാതെ സ്വപ്രയത്നം കൊണ്ട് ഉയര്‍ന്നു വന്ന പല യുവപ്രതിഭകളും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു പ്രതിസന്ധി ആണ് ഇത്. ഇതിനെ മറികടക്കുന്ന പലരും ഉണ്ട്.. പക്ഷെ ഭൂരിഭാഗവും സക്സസ് കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയാതെ കാലിടറി വീഴുകയാണ് ചെയ്യുക.. അങ്ങിനെ കാലിടറി വീഴുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് വേണ്ടത്, അവര്‍ക്ക് ചുറ്റും ശക്തമായ പിന്തുണ നല്‍കുന്ന ഒരു സപ്പോര്‍ട്ട് സിസ്റ്റം ആണ്.. പക്ഷെ നമ്മള്‍ അത് കൊടുക്കുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, അദ്ദേഹത്തെ കൂടുതല്‍ താഴേക്കു വലിക്കാന്‍ നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മള്‍ കാണികളെക്കാള്‍ ഉപരിയായി അദ്ദേഹത്തിനു പിന്തുണ നല്‍കേണ്ടതും സംരക്ഷിച്ചു നിര്‍ത്തെണ്ടതും ആയ ഉത്തരവാദിത്തം ഉള്ളതാണ് കെ സി എ എന്നാ സംഘടനക്കു.. അവര്‍ അദ്ദേഹത്തെ ടീമില്‍ എത്തിച്ചതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് ഏറ്റെടുക്കുക അല്ലാതെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുള്ളതായി നമ്മള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല.
ഇനി അവര്‍ പറയുന്ന പോലെ കെ സി യുടെ സ്വാധീനവും പിന്തുണയും കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം ടീമില്‍ കയറിയിട്ടുള്ളത്‌ എന്ന അവകാശം ഒന്ന് പരിശോധിക്കാം. ഇവര്‍ അവകാശപ്പെടുന്ന പോലെ ബി സി സി ഐയ്യില്‍ സ്വാധീനം ഉള്ള പുലികള്‍ ആണ് കെ സി എ എങ്കില്‍ കൊച്ചി ടാസ്ക്കെര്സ് ടീം ഇപ്പോള്‍ എവിടെ എന്ന ചോദ്യം കൂടി ചോദിക്കണം. അത് കൊണ്ട് ശ്രീശാന്ത് എന്ന ക്രിക്കട്ടെര്‍ ഇന്ത്യന്‍ ടീമില്‍ കയറിയതും ഇത്ര കളികള്‍ കളിച്ചതും അദ്ധേഹത്തിന്റെ സ്വപ്രയത്നം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് എന്ന് നമുക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും.. അതിനു വേണ്ടി ഒരു ക്രിക്കെറ്റെര്‍ എന്ന നിലക്ക് എത്രമാത്രം അദ്ദേഹം പോരാട്ടം നടത്തിയിട്ടുണ്ടാവണം എന്ന് നമ്മള്‍ ഒരു വട്ടം ചിന്തിക്കണം. ഇത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ ടീമില്‍ തിരിച്ചെത്താനും പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കാനും ഉള്ള മേന്റൊരിയല്‍ സപ്പോര്‍ട്ട് കൊടുക്കാന്‍ കെ സി എ മുന്നോട്ടു വരേണ്ടതാണ് എന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. അന്തര്‍ദേശീയ നിലവാരത്തിലുള്ള മറ്റൊരു മലയാളി ക്രിക്കെട്ടെര്‍ ഉണ്ടായി വരാന്‍ ഇനി എത്ര കാലം എടുക്കും എന്ന് ആര്‍ക്കും ഒന്നും പറയാന്‍ കഴിയാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഇനി അദ്ധേഹത്തിന്റെ കരീയറില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന കാലമെങ്കിലും കഴിവ് നിലനിര്‍ത്താന്‍ നമ്മുടെ പിന്തുണ കിട്ടിയേ തീരൂ. 

മാലിന്യ പ്രശ്നങ്ങളും ചില ആകുലതകളും

നഗരവാസി തന്റെ മാലിന്യങ്ങള്‍ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ കൊണ്ട് പാവം ഗ്രാമീണന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക് തള്ളുന്നു എന്ന റൊമാന്റിക് ആക്ടിവിസ്റ്റ് മുദ്രാവക്യങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം ചിന്തിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ വിഷയത്തില്‍ എല്ലാ കോണുകളില്‍ കൂടിയും  ചര്‍ച്ചകള്‍ പുരോഗമിക്കെണ്ടാതാണ് എന്ന തോന്നലോടെ ആണ് ഈ കുറിപ്പ്. അതില്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് നഗരത്തില്‍ ഈ മാലിന്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നവന്‍ എല്ലാം, തന്റെ സുഖഭോഗങ്ങളുടെ അവശേഷിപ്പുകള്‍ ധാര്‍ഷ്ട്യം കൊണ്ട് മാത്രം തള്ളിവിടുന്നതാണ് എന്നുള്ള തെറ്റിധാരണ . "നന്മ വിളയുന്ന ഗ്രാമത്തില്‍" രാപ്പാര്‍ക്കാന്‍ കൊതിച്ചു സ്വപ്നവും കണ്ടുറങ്ങുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ആളുകള്‍ ഓരോ നഗരങ്ങളിലും പാര്‍ക്കുന്നുണ്ട്. നഗരവാസി എന്നാല്‍ ശീതീകരിച്ച മുറികളില്‍ ഇരുന്നു സുഖിച്ചും ഭോഗിച്ചും,  രേസ്ടാരെന്ടുകളിലും, പബ്ബുകളിലും ജീവിതം ആഘോഷമാക്കിയും യാതൊരു സാമൂഹ്യബോധവും കൂടാതെ നിര്‍ബാധം പരിലസിക്കുന്ന ഒരു കള്ളക്കൂട്ടമാണ് എന്ന വാര്‍പ്പ് മാതൃക മാത്രം നമ്മള്‍ കണ്ടാല്‍ പോരാ.  പ്രവാസത്തിന്റെ തിരസ്കരണങ്ങളും പേറി ഒരറ്റം മുട്ടിക്കാന്‍ പെടാപാട് പെടുന്നവരാണ് അവരില്‍ മിക്കവരും... നമ്മുടെ നാടും നാട്ടിന്‍പുറവും പുരോഗമിക്കുന്നത് അവന്റെ കൂടി വിയര്‍പ്പു കൊണ്ടാണ്.. സൂചി കുത്താന്‍ പോലും സ്ഥലം ഇല്ലാത്ത ഫ്ലാറ്റുകള്‍ എന്ന ഏറുമാടങ്ങളില്‍, ഇടുങ്ങിയ കിളിക്കൂടുകളില്‍ അവന്‍ ജീവിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും മാസാരംഭം നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്ന പണം ഒപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി തന്നെയാണ്... അവിടുന്ന് തള്ളിവിടുന്ന മാലിന്യം എല്ലാം അവന്റെ നിവൃത്തികെടിന്റെ ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ ആണ്. അവനും കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ടാക്സും ടോളുമൊക്കെ ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനും... എന്നിരുന്നാലും അവ ഒന്നും തള്ളി വിടാനുള്ള അവകാശം അവര്‍ക്കില്ല എന്നത് അന്ഗീകരിക്കേണ്ട സത്യം തന്നെ...

ഇനിയുള്ള വേറൊരു കാര്യം,  കാലാകാലങ്ങളായി പലപ്പോഴും നഗരമാലിന്യം തള്ളാന്‍ ഉപയോഗിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന  സ്ഥലങ്ങള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട, മനുഷ്യാവാസകേന്ദ്രങ്ങളില്‍ നിന്നും അകന്ന തരിശുഭൂമികള്‍ ആയിരുന്നു... പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ സ്ഥലപരിമിതികള്‍ മൂലം അത്തരം വെളിംപ്രദേശങ്ങള്‍ക്കരികിലേക്ക് ജനവാസം പടരുന്നതായാണ് കാണുന്നത്.  ഇതാണ് എല്ലാ പ്രദേശങ്ങളുടെയും കാര്യം എന്നുള്ള സാമാന്യ പ്രസ്താവന നടത്തുകയല്ല... പക്ഷെ ഇതും ഒരു കാര്യമാണ് എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു വെക്കുകയാണ്.. അത്തരം ഘട്ടങ്ങളില്‍ ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങളില്‍ ആരോപിക്കപെടുന്ന പോലെ ഭൂമാഫിയയുടെ ഇടപെടലുകള്‍ പൂര്‍ണമായും തള്ളികളയാന്‍ കഴിയില്ല. അത് കൊണ്ട് ഇത് ഒരു "പാവപെട്ട ഗ്രാമവാസിയുടെ അവകാശങ്ങളുടെ മേല്‍ നഗരവാസിയുടെ കടന്നു കയറ്റം" എന്നുള്ള ഒറ്റവരിയില്‍ നിന്നുപരിയായി മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള പ്രശ്നം എന്നുള്ള രീതിയിലുള്ള സമീപനത്തിലേക്ക് നീക്കേണ്ടതാണ്.

വികാരം കൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ മാലിന്യം നിങ്ങള്‍ തന്നെ തിന്നു തീര്‍ക്കു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാം. അത് കൊണ്ട് കുറെ പേരെ ഇളക്കി വിടുകയും ചെയ്യാം. പക്ഷെ അപ്പോഴൊക്കെ നാം പരിഹാരങ്ങളോട് കൂടുതല്‍ അകന്നു പോവുക ആണ് എന്ന് കൂടി ഓര്‍ക്കേണ്ടതാണ്. ഗ്രാമങ്ങളിലെപ്പോലെ പട്ടണങ്ങളിലും ചൂഷങ്ങളുടെ ഇരകളും ചൂഷകരും ഉണ്ട്. ദുസ്സഹമായ ജീവിതസമരങ്ങളും ദുഷ്കരമായ പ്രതിസന്ധികളും അതെ അളവില്‍ തന്നെയുണ്ട്‌.  ഇവിടത്തെ ഭരണകൂടത്തിനു, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന് ഇതിനു പ്രായോഗികമായ പരിഹാരങ്ങള്‍ കാണാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ ഉണ്ട് . അവിടെ ഗ്രാമവാസി, നഗരവാസി എന്ന ചേരിതിരിവുകള്‍ കൂടാതെ ക്രിയാത്മകമായി ഇടപെടുവാന്‍ ഒരു പൌരന്‍ എന്ന രീതിയില്‍ നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഉത്തരവാദിത്തം ഉണ്ട്...